Polski Ład

Składka zdrowotna: W Polskim Ładzie zapomniano, że niektórzy zmienią podatek

2023-03-02T07:00:00+01:00

Gdy ponad rok temu Polskim Ładem zmieniano zasady ustalania składki zdrowotnej u przedsiębiorców, w ogóle nie wzięto pod uwagę tego, że mogą oni z roku na rok zmieniać formę opodatkowania. Teraz wychodzą na jaw skutki tego przeoczenia.Chodzi o osoby, które w tym roku zmieniły formę opodatkowania - w 2022 r. płaciły ryczałt od przychodów ewidencjonowanych lub liniowy 19-proc. PIT, a na 2023 r. wybrały skalę podatkową (ze stawkami 12 proc. i 32 proc.). Pogłoski o tym, że składka za styczeń może być u nich zerowa, pojawiły się już na początku lutego br., gdy zbliżał się termin jej zapłaty. Już wtedy księgowi wymieniali się między sobą uwagami, że może i trzeba ją zapłacić, ale w ostatecznym rozrachunku wyniesie ona 0 zł.Przypuszczenia te potwierdza wspomniane pismo resortu zdrowia z 20 lutego 2023 r. (nr DL.704.1.2023.MM). Podpisał je Michał Misiura, zastępca dyrektora departamentu lecznictwa MZ. To odpowiedź na uwagi i pytania zgłoszone przez Fundację Wspierania i Rozwoju Biur Rachunkowych.Przesunięcie roku składkowegoŹródłem problemu jest to, że rok składkowy dla celów ubezpieczenia zdrowotnego jest liczony inaczej niż rok podatkowy. Ten drugi pokrywa się u osób fizycznych z kalendarzowym (tak samo jest przy składkach na ubezpieczenia społeczne).Przy składce zdrowotnej jest inaczej, tu rok składkowy trwa od 1 lutego do 31 stycznia następnego roku. Tak postanowiono w Polskim Ładzie. Nie wzięto tylko pod uwagę, że w styczniu (czyli w ostatnim miesiącu roku składkowego) podatnik może płacić podatek na innych zasadach niż przez cały poprzedni rok kalendarzowy.Nie byłoby kłopotu, gdyby nie to, że składkę zdrowotną za dany miesiąc należy co do zasady płacić na podstawie dochodu za miesiąc poprzedni. Jak to jednak zrobić, gdy w grudniu podatek był liczony inaczej?Dwa lata w jednymZ tego względu przy zmianie formy opodatkowania składkę zdrowotną za styczeń br. należało zapłacić w kwocie nie mniejszej niż 270,90 zł (tj. 9 proc. minimalnego wynagrodzenia obowiązującego na pierwszy dzień roku składkowego, czyli 1 lutego 2022 r.).Trzeba ją będzie uwzględnić przy rozliczeniu roku składkowego trwającego od 1 lutego 2022 r. do 31 stycznia 2023 r. Przypomnijmy, że w tym roku rocznego rozliczenia składek należy dokonać do 22 maja br. (uwaga: nie należy mylić z rozliczeniem podatkowym, którego termin upływa 2 maja br.).Przedsiębiorcy, którzy zmienili formę opodatkowania na 2023 r., będą musieli wykazać dwa lata składkowe:jeden za okres od 1 lutego 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. idrugi, tzw. jednomiesięczny okres składkowy, przypadający na styczeń 2023 r.Wynika to z pisma MZ: „Przedsiębiorca, który zmienił formę opodatkowania w powyżej opisany sposób, styczeń danego roku kalendarzowego powinien zaliczyć do «jednomiesięcznego roku składkowego», który dla tego przedsiębiorcy rozpoczął się w sposób zindywidualizowany np. 1 stycznia 2023 r., a zakończył 31 stycznia 2023 r.”.PrzykładPrzedsiębiorca płacił w 2022 r. liniowy 19-proc. PIT. Co miesiąc miał dochód w wysokości 5 tys. zł. Płacił od niego składkę zdrowotną 450 zł (9 proc. x 5 tys. zł).Na 2023 r. wybrał opodatkowanie według skali podatkowej. W styczniu br. nie mógł się odnieść do dochodu z grudnia 2022 r., bo wtedy płacił podatek na innych zasadach. Za styczeń zapłacił więc (do 20 lutego br.) składkę zdrowotną w minimalnej wymaganej wysokości 270,90 zł (9 proc. x 3010 zł).W rozliczeniu rocznym wykaże dochód za 11 miesięcy w wysokości 55 tys. zł (5 tys. zł x 11) plus dochód w jednomiesięcznym roku składkowym (czyli styczniu 2023 r.) w wysokości 5 tys. zł. W sumie dochód w rocznym rozliczeniu składkowym wyniesie 60 tys. zł (5 tys. zł x 12 miesięcy).Należna składka zdrowotna za ten rok to zatem 5400 zł (9 proc. x 60 tys. zł).Przedsiębiorca zapłacił natomiast z jej tytułu tylko 5220,90 zł (450 zł x 11 + 270,90 zł). Będzie więc musiał dopłacić 179,10 zł.PrzykładPrzedsiębiorca wybrał na 2022 r. liniowy, 19-proc. PIT. W okresie od stycznia do maja 2022 r. miał podatkową stratę, a w czerwcu wykazał dochód 100 tys. zł. Przez resztę roku znów ponosił stratę. W rezultacie jego całoroczny dochód podatkowy i składkowy wyniesie 50 tys. zł.Przedsiębiorca zapłacił za lipiec (w sierpniu) składkę zdrowotną od 100 tys. zł (dochód z czerwca). Wyniosła ona 9 tys. zł (100 tys. zł x 9 proc.). Za pozostałe miesiące (przypadające na okres styczeń-maj i lipiec -listopad) płacił składkę zdrowotną w minimalnej wymaganej wysokości 270,90 zł (9 proc. x 3010 zł). W sumie zapłacił za te miesiące 2709 zł (270,90 x 10).Łącznie za 11 miesięcy przedsiębiorca zapłacił 11 709 zł z tytułu składki zdrowotnej (2709 zł + 9000 zł). Do tego doszła jeszcze składka zdrowotna za styczeń, którą z powodu zmiany w 2023 r. formy opodatkowania przedsiębiorca zapłacił w minimalnej wymaganej wysokości 270,90 zł (9 proc. x 3010 zł).W sumie więc przedsiębiorca uiścił 11 979,90 zł.Z rozliczenia rocznego będzie wynikać natomiast, że powinien był zapłacić tylko 4500 zł (9 proc. x 50 tys. zł). Powstałą nadpłatę w kwocie 7479,90 zł powinien dostać z powrotem z ZUS (chyba że będzie miał zaległości z innego tytułu, wówczas nadpłata zostanie zaliczona na ich poczet).13 składek?W piśmie MZ czytamy, że: „Dla formy opodatkowania wg skali składka opłacona w styczniu 2023 r. zostanie ujęta w rozliczeniu rocznym dla tej formy opodatkowania jako nadpłata”.Ministerstwo tłumaczy to tak: „W sytuacji zmiany formy opodatkowania składka za styczeń danego roku przynależąca do jednomiesięcznego roku składkowego będzie podlegać rozliczeniu rocznemu, bo w takiej sytuacji znajdzie zastosowanie art. 81 ust. 2 i ust. 2b ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej”.Przy czym - jak dodaje resort - „w ramach rozliczenia rocznego składka zdrowotna będzie podlegać obniżeniu do wysokości 0 zł oraz zwrotowi (zgodnie z art. 81 ust. 2i ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej) pod warunkiem braku zaległości na koncie płatnika składek (…).”Będzie zmianaPo co płacić składkę za styczeń, jeśli następnie przy rozliczeniu rocznym dochodów opodatkowanych według skali podatkowej miałaby być ona zwracana? - pytają księgowi.W odpowiedzi MZ odpowiada, że przewiduje zmiany w tym zakresie w ramach - jak wyjaśnia - „prac nad projektem ustawy upraszczającym zasady rozliczenia i poboru składki zdrowotnej od osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą”. Szykowane jest „odrębne uregulowanie tych zasad w odniesieniu do osób zmieniających formę opodatkowania”.Najlepiej zryczałtowanaKsięgowi i doradcy podatkowi nie mają wątpliwości, że nie byłoby całego tego zamieszania, gdyby wcześniej posłuchano ich uwag. Teraz - jak twierdzą - jedynym sposobem na rozwiązanie tego węzła gordyjskiego jest wprowadzenie zryczałtowanej miesięcznej składki zdrowotnej od przedsiębiorców niezależnie od formy opodatkowania. Najlepiej byłoby, gdyby stało się to już od przyszłego roku składkowego, czyli począwszy od 1 lutego 2024 r. - mówią.Prace nad takim rozwiązaniem trwają. ©℗OpiniaCzy można było to bardziej skomplikować?Ewa Salska prezes Fundacji Wspierania i Rozwoju Biur RachunkowychEwa Salska prezes Fundacji Wspierania i Rozwoju Biur RachunkowychJuż w zeszłym roku sygnalizowaliśmy, że będą problemy z wyliczeniem podstawy do składki zdrowotnej przy zmianie formy opodatkowania. Od 2 lipca ub.r. uczestniczymy w konsultacjach społecznych w Ministerstwie Zdrowia. Moim zdaniem brak jednolitych objaśnień wynika z braku zrozumienia tego tematu przez ustawodawcę.Obecnie mamy rok podatkowy oraz rok składkowy. Rok składkowy to dla jednych okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., a dla innych od 1 lutego 2022 r. do 31 stycznia 2023 r. Co więcej, przy zmianie formy opodatkowania mamy dwa okresy: od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. oraz od 1 stycznia 2023 r. do 31 stycznia 2023 r.Czyli przy zmianie formy opodatkowania mamy u jednych okres 12 miesięcy, u innych 13 miesięcy. Jedni dostaną zwrot, inni może jednak dopłacą.Masę czasu poświęcamy na wyjaśnianie przedsiębiorcom, dlaczego mają zapłacić taką, a nie inną wysokość składki zdrowotnej, dlaczego musimy korygować deklaracje (bo np. zmieniło się stanowisko ZUS w kwestii inwentur) itd.Zadajemy sobie pytanie, czy można było to bardziej skomplikować. Czy niewarto było podczas konsultacji słuchać księgowych, doradców podatkowych i organizacji reprezentujących przedsiębiorców, aby uprościć sposób obliczania składki zdrowotnej - tak naprawdę dodatkowego podatku nałożonego na przedsiębiorców?opiniaGdzie jest granica absurdu?Edyta Zaniewicz Krajowa Izba Biur RachunkowychEdyta Zaniewicz Krajowa Izba Biur RachunkowychIdea roku składkowego, który jest oderwany od roku kalendarzowego, od początku budziła kontrowersje. Rozliczenie składki za styczeń 2022 r. i styczeń 2023 r. obrazuje skalę problemu. Abstrahując od tego, czy idea składki od dochodu bez górnego limitu jest słuszna, nie sposób pominąć to, że w miejsce prostego rozliczenia w stałej kwocie w tym roku mieliśmy aż 15 możliwych kombinacji rozliczenia składki zdrowotnej za styczeń.Polska plasuje się w czołówkach rankingów pod względem skomplikowania prawa. Po wprowadzeniu Polskiego Ładu pretendujemy do pierwszego miejsca.Teraz pojawia się kolejna nowość - jednomiesięczny rok składkowy. Zastanawiam się, czy można jeszcze bardziej skomplikować i utrudnić ubezpieczonym prowadzenie działalności i gdzie jest granica absurdu. I czy gdyby nie głosy ekspertów i praktyków, organizacji zrzeszających biura rachunkowe, to w ZUS i Ministerstwie Zdrowia podjęto by jakiekolwiek próby usunięcia i wyjaśnienia nieprawidłowości wynikających z przepisów, które wprowadzono.Współpraca Mariusz SzulcRozlicz swój PIT już dziś

Ministerstwo Finansów: Nie przyznano pracownikom nagród za pracę nad Polskim Ładem

2023-01-25T16:35:24+01:00

Portal wp.pl poinformował w środę w materiale "Premie i nagrody za +Polski Ład+. Rząd przyznał pracownikom kilkadziesiąt milionów złotych", że 64 mln zł nagród i premii wypłacono w 2022 roku pracownikom i funkcjonariuszom Ministerstwa Finansów. "Kadra kierownicza resortu, który odpowiadał m.in. za fiasko +Polskiego Ładu+, otrzymała w zeszłym roku niemal 15 mln zł" - poinformował portal. Do publikacji odniosło się w stanowisku przekazanym PAP Ministerstwo Finansów. "Ministerstwo Finansów w 2022 r. nie przyznało pracownikom ani funkcjonariuszom nagród za prace nad reformą Polski Ład ani Niskie Podatki. Środki w MF na nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy/służbie pochodzą z funduszy tworzonych rokrocznie w ramach środków na wynagrodzenia i uposażenia" - wyjaśniła rzeczniczka prasowa MF Patrycja Dudek. Wskazała, że utworzenie tych funduszy w przypadku pracowników wynika z: obowiązków ustawowych, a konkretnie z ustawy o służbie cywilnej z dnia 21 listopada 2008 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1691), zgodnie z którą Fundusz nagród w wysokości 3 proc. planowanych wynagrodzeń osobowych pozostaje w dyspozycji Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów; rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek (Dz. U. poz. 134, z późn. zm.), zgodnie z którym tworzony jest fundusz nagród, w wysokości 3 proc. planowanych wynagrodzeń osobowych, z przeznaczeniem na nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej dla osób zajmujących stanowiska nieobjęte mnożnikowymi systemami wynagrodzeń. "Natomiast w przypadku funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej podstawą utworzenia Funduszu nagród za szczególne osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej jest ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 poz. 813, z późn. zm.). Wysokość funduszu została określona w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 7 listopada 2017 r. w sprawie funduszu nagród za szczególne osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2124) w wysokości 3 proc. planowanych środków na uposażenia" - dodała Dudek. (PAP) mmu/ je/

Czy można skorzystać z ulgi na zabytki, zachowując prawo do odliczenia odpisów amortyzacyjnych?

2023-01-19T17:47:34+01:00

Spytała o to podatniczka, która prowadzi działalność hotelarsko-gastronomiczną w budynku wpisanym do ewidencji zabytków. Budynek ten wprowadziła do ewidencji środków trwałych i go amortyzuje (rozlicza się według liniowej stawki 19 proc. PIT). W 2022 r. wymieniła dach zgodnie z zaleceniem konserwatora zabytków. Wydatki zostały udokumentowane fakturą wystawioną na jej firmę. W 2022 r. art. 26hb ust. 1 i ust. 4 ustawy o PIT pozwalał właścicielowi zabytku odliczyć 50 proc. wydatków poniesionych na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane w zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru zabytków lub znajdującym się w ewidencji zabytków. Od 2023 r. przepis się zmienił – ulga przysługuje jedynie na remont nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków (już nie do ewidencji). Kobieta spytała, czy za 2022 r. może skorzystać z ulgi na zabytki, zachowując zarazem prawo do odliczenia odpisów amortyzacyjnych. Jej wątpliwości wiązały się z art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o PIT. Przepis ten stanowi, że kosztem uzyskania przychodu nie mogą być odpisy amortyzacyjne od tej części wartości środków trwałych, które zostały odliczone od podstawy opodatkowania albo zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że kobieta będzie mogła połączyć ulgę z amortyzacją. Z art. 26hb ust. 11 ustawy o PIT wynika bowiem, że art. 23 ust. 1 pkt 45 nie stosuje w przypadku odliczenia wydatków na remont podlegających uldze na zabytki. Co więcej, dyrektor KIS wyjaśnił, że amortyzacja podatkowa dotyczy także tej części środka trwałego (w tym wypadku budynku), która została ulepszona wskutek remontu rozliczonego w ramach ulgi na zabytki (a więc także, gdy wydatki zostały odliczone od dochodu). Kobieta odliczy więc 50 proc. wydatków na wymianę dachu, a jednocześnie zachowa prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej budynku, powiększonej o kwotę netto wydatków na roboty budowlane – podsumował organ. ©℗ Interpretacja indywidualna dyrektora KIS z 16 stycznia 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.939.2022.2.AP

PIT za 2022 r. Jakie zmiany wprowadził Polski Ład [ZESTAWIENIE]

2023-01-18T12:08:03+01:00

Wyższa kwota wolna, ale bez odliczenia składki zdrowotnejWyższa kwota wolna, ale bez odliczenia składki zdrowotnej. Polski Ład był promowany przede wszystkim podwyższeniem kwoty wolnej od podatku do 30 tys. zł oraz drugiego progu podatkowego do 120 tys. zł. Jest jednak druga strona medalu – brak możliwości odliczenia składki zdrowotnej od podatku. Zmiany te co do zasady są korzystne dla osób o niższych dochodach, neutralne dla klasy średniej oraz negatywne dla osób o najwyższych zarobkach, średniomiesięcznie przekraczających 12,8 tys. zł brutto. Wszystkie te nowości zostaną uwzględnione w usłudze Twój e-PIT. Można też złożyć PIT tradycyjnie lub skorzystać z innych narzędzi do rozliczenia się online. Rozlicz swój PIT już dziś: Program do rozliczania PIT za 2022 r.Stawka podatku PIT to 12%, a nie 17%Stawka podatku PIT to 12%, a nie 17%. Od stycznia do czerwca 2022 r. podstawowa stawka podatku PIT wynosiła 17%, a od lipca do grudnia 12%. Ustawodawca zagwarantował, że cały rok będzie rozliczany według stawki 12%. Co to oznacza? Zależy od indywidualnej sytuacji podatnika. Niektórzy otrzymają zwrot nadpłaty podatku, inni nie odczują tej zmiany, bo wraz z obniżeniem stawki PIT, zlikwidowana została ulga dla klasy średniej. W indywidualnych sytuacjach może się okazać, że ktoś będzie miał podatek do dopłacenia. Nie zmieniła się natomiast stawka podatku po przekroczeniu drugiego progu podatkowego (120 tys. zł) – nadal wynosi ona 32%.Nie ma ulgi dla klasy średniej. Jest hipotetyczny podatek należnyNie ma ulgi dla klasy średniej. Jest hipotetyczny podatek należny. Ulga dla klasy średniej została ostatecznie zlikwidowana 1 lipca 2022 r. i nie będziemy jej wykazywać w rozliczeniu PIT za zeszły rok, nawet jeśli ktoś w okresie styczeń-czerwiec z tej preferencji korzystał. By jednak nikt na zmianie nie stracił, po złożeniu PIT skarbówka obliczy tzw. hipotetyczny podatek należny, uwzględniając ulgę dla klasy średniej oraz 17-procentową stawkę PIT. Jeśli okaże się, że hipotetyczny podatek należny jest niższy niż podatek wynikający z rozliczenia PIT, podatnik dostanie zwrot różnicy. Sytuacja taka może wystąpić, jak szacuje Ministerstwo Finansów, w przypadku 1 na 1000 podatników.Samotny rodzic może rozliczyć się dzieckiemSamotny rodzic może rozliczyć się dzieckiem. Dużo wątpliwości dotyczyło preferencji dla samotnych rodziców. Najpierw została ona zniesiona, później zapowiadano jej powrót na nowych zasadach, co doczekało się określenia "rozliczenie podatku z połową dziecka”. Ostatecznie preferencja wróciła. W PIT za 2022 r. będzie można rozliczyć cały jako samotny rodzic – z dzieckiem, a nie „z połową”. Nowe zasady sprawiają, że może być to nawet korzystniejsze niż do tej pory.Inne zmiany dla rodzicówInne zmiany dla rodziców. Rodzice nie powinni już doliczać do swoich dochodów rent rodzinnych uzyskiwanych przez małoletnie dzieci. Należy rozliczyć je w odrębnym zeznaniu składanym jako przedstawiciel ustawowy dziecka. To zmiana korzystna dla podatników - dzięki niej renty małoletniego osobno skorzystają z kwoty wolnej od podatku.Podwyższony został limit zarobków uczących się, dorosłych dzieci do ukończenia 25. roku życia, które można osiągnąć, by nie pozbawić rodziców prawa do preferencji podatkowych (chodzi o ulgę na dziecko, ulgę 4+ i ulgę dla samotnych). Do tej pory było to 3089 zł, a w rozliczeniu za rok 2022 obowiązuje limit 16 061,28 zł. Jest on corocznie waloryzowany.Po nadto od 1 lipca 2022 r. zasiłek macierzyński mieści się w kategorii przychodów zwolnionych z podatku dla beneficjentów ulg dla młodych, na powrót, 4+ oraz dla pracujących seniorów. W rozliczeniu rocznym PIT tę zmianę można zastosować w odniesieniu do całego roku.Nowe ulgi podatkoweNowe ulgi podatkowe. Po raz pierwszy będziemy mogli wykazać w rozliczeniu rocznym nowe ulgi typu PIT-zero: ulgę na powrót, ulgę dla rodzin 4+ oraz ulgę dla pracujących seniorów. Wszystkie one działają podobnie: zwalniają z podatku roczne przychody do wysokości 85528 zł. Polski Ład wprowadził ponadto szereg ulg o charakterze biznesowym, skierowanych do firm: na ekspansję, na sponsoring, na robotyzację itp.1,5% podatku zamiast 1%.1,5% podatku zamiast 1%. Przyzwyczailiśmy się już, że 1 procent podatku możemy przekazać organizacji pożytku publicznego. W tym roku wybranej OPP podarujemy 1,5% podatku. Zmiana ma zrekompensować organizacjom potencjalnie niższe wpływy – ponieważ podatek PIT został obniżony, również 1% tego podatku stanowiłby mniejszą kwotę.Jeden termin na wszystkie PIT-yJeden termin na wszystkie PIT-y. PIT musimy co roku rozliczyć do końca kwietnia, a jeśli ostatni dzień kwietnia jest wolny od pracy – najpóźniej w następnym dniu roboczym. Do tej pory istniał od tej zasady wyjątek: ryczałtowcy musieli złożyć PIT-28 do końca lutego. Terminy na rozliczenie począwszy od 2023 r. zostały zrównane. Bez względu na to, na jakim formularzu składamy zeznanie roczne, musimy to zrobić od 15 lutego do 2 maja.Można wstecznie przejść na skalęMożna wstecznie przejść na skalę. Osoby prowadzące działalność gospodarczą bądź rozliczające przychody z najmu prywatnego, które wybrały na 2022 r. ryczałt od przychodów ewidencjonowanych lub podatek liniowy, mogą jeszcze zmienić decyzję i rozliczyć się według skali podatkowej. Aby to zrobić, należy złożyć PIT-36 zamiast PIT-28 bądź PIT-36L. Jeśli ktoś złoży formularz PIT właściwy dla ryczałtowców lub liniowców, decyzji nie będzie mógł już zmienić. Ryczałtowcy, którzy zdecydują się jednak na skalę, muszę ponadto zaprowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów.Stare ulgi zostają, ale nie każdy z nich skorzystaStare ulgi zostają, ale nie każdy z nich skorzysta. Jeśli ktoś zyskał na Polskim Ładzie, oznacza to, że podatek jest dla niego niższy lub też nie płaci go w ogóle. Ulgi podatkowe wykazywane przez niego co roku tym razem mogą więc przynieść relatywnie mniej korzyści lub nie przyniosą ich wcale. Przykład? Emerytura do 2,5 tys. zł została zwolniona z podatku, bo w całości mieści się w kwocie wolnej podniesionej do 30 tys. zł. Emeryt z takimi dochodami nie obniży więc już podatku za sprawą ulgi rehabilitacyjnej, bo podatku nie płaci w ogóle i nie ma czego obniżać. Wyjątek stanowi ulga dla dzieci – tu możliwy jest tzw. dodatkowy zwrot.Ulga na zabytki, czyli „pałacyk plus”Ulga na zabytki, czyli „pałacyk plus”. Ulga działa w dwojaki sposób. Po pierwsze, pozwala dodatkowo odliczyć od dochodów 50 proc. udokumentowanych wydatków na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane w zabytku. Po drugie, już samo nabycie zabytku i poniesienie nakładów remontowo-konserwatorskich daje prawo do pomniejszenia dochodu o iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni użytkowej zabytku przez kwotę 500 zł, przy czym nie może to być więcej niż 500 tys. zł. Właśnie drugie zastosowanie ulgi były krytykowane jako zbyt daleko idące, a preferencja doczekała się określenia „pałacyk plus”. Od 1 stycznia 2023 zasady ulgi zostały uszczelnione, w rozliczeniu za 2022 r. można natomiast zastosować stare zasady.Rozlicz swój PIT już dziś

Do kiedy zapłacić ryczałt za grudzień

2023-01-17T07:51:04+01:00

Zmiany w tym zakresie funduje ryczałtowcom Ministerstwo Finansów, a w ślad za nim parlament, nowelizując ustawę o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2540). Co gorsza, tym razem mamy do czynienia z innym terminem na złożenie rocznego zeznania PIT-28 (PIT-28S), a innym na wpłatę podatku za grudzień i za IV kw. To przestroga dla osób, które sądziłyby, że skoro wydłużono im czas na złożenie zeznania, to mają go równie dużo na wpłatę ostatniego ryczałtu za 2022 r. Jakby tego było mało, to dla wpłat za grudzień i za IV kw. 2022 r. wprowadzono – na zasadzie wyjątku – jeszcze inny, szczególny termin, który w przyszłych latach nie będzie już obowiązywał. Jak się w tym wszystkim połapać? Wskazówką niech będzie zestawienie, które przygotowaliśmy. Co się zmieniło Źródłem tegorocznego zamieszania są głównie przepisy ubiegłorocznej korekty Polskiego Ładu, czyli ustawy z 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1265). Z ustawy tej wynika, że co do zasady ryczałtowcy: płacą ryczałt za grudzień i za IV kw. – do 20 stycznia następnego roku; składają zeznanie roczne PIT-28 (PIT-28S) – w terminie od 15 lutego do 30 kwietnia następnego roku. Ale uwaga: dla wpłat ryczałtu za grudzień i za IV kw. 2022 r. przewidziano odrębny termin. Wyjątek dla 2022 r. Ta sama ustawa zmieniająca z 9 czerwca 2022 r. zawiera bowiem przepis przejściowy – art. 30 ust. 1. Wynika z niego, że ryczałt za grudzień oraz ostatni kwartał 2022 r. jest płatny do końca lutego 2023 r. Jeśli chodzi natomiast o złożenie zeznania rocznego PIT-28 (PIT-28S), to za 2022 r. należy to zrobić od 15 lutego do 30 kwietnia 2023 r., a w zasadzie do 2 maja br., ponieważ 30 kwietnia przypada w tym roku w niedzielę, a 1 maja to święto. Termin na złożenie zeznania to efekt zmiany w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Ma ona zastosowanie już do przychodów uzyskanych od 1 stycznia 2022 r. (co z kolei wynika z art. 18 ust. 1 ustawy zmieniającej z 9 czerwca 2022 r.). Przypomnijmy, że zeznanie złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone 15 lutego. Przynajmniej ta zasada się nie zmieniła. Dla tych, którzy zmienią decyzję Uwaga: ryczałtu za grudzień i IV kw. 2022 r. nie wpłacają do końca lutego 2023 r. osoby, które będą chciały zmienić formę opodatkowania za miniony rok i rozliczyć się według skali podatkowej. Ważne też, żeby nie złożyły zeznania PIT-28 (PIT-28S), bo jeżeli to zrobią, stracą możliwość rozliczenia się za 2022 r. według skali PIT. Będziemy do tego tematu jeszcze wracać na łamach DGP. Zmiana za zmianą Warto zauważyć, że rok temu ryczałtowcy rozliczali się za grudzień i ostatni kwartał 2021 r. według jeszcze innych reguł. W innym terminie również musieli złożyć zeznanie roczne (patrz: tabela). ©℗ Terminy dla ryczałtowców – zmiana goni zmianę Ryczałt – za jaki okres Wpłata podatku Zeznanie roczne Termin Podstawa prawna Podstawa prawna ryczałt za grudzień 2023 r. i za IV kw. 2023 r. do 20 stycznia 2024 r. art. 21 ust. 1 i 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od 15 lutego do 30 kwietnia 2024 r. art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym ryczałt za grudzień 2022 r. i za IV kw. 2022 r. do 28 lutego 2023 r. art. 30 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1265) od 15 lutego do 30 kwietnia 2023 r. (a ze względu na układ świąt – do 2 maja 2023 r.) art. 18 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1265) ryczałt za grudzień 2021 r. i za IV kw. 2021 r. przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania, czyli do 28 lutego art. 21 ust. 1 i 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. od 15 lutego do 28 lutego 2022 r. art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.

Składka zdrowotna: Liniowcy wzięli na barki koszty Polskiego Ładu

2023-01-16T07:20:00+01:00

Policzyliśmy, co by się stało, gdyby składka zdrowotna była płacona na zasadach sprzed wprowadzania Polskiego Ładu. Wówczas w 2022 r. przedsiębiorcy płaciliby na zdrowie ryczałtowo 419 zł. To oznacza, że łącznie do października zapłaciliby prawie 11 mld zł. Na początku tego roku wprowadzono jednak nowe zasady, zgodnie z którymi podstawą wymiaru składki mają być co do zasady rzeczywiste dochody. Dzięki temu do października 2022 r. wszyscy prowadzący działalność gospodarczą zapłacili o 4,5 mld zł więcej, niż byłoby to przy starych regułach – 99 proc. tej nadwyżki wpłacili liniowcy. Co ciekawe – podatnicy na skali zapłacili 122 mln zł mniej składki, niż gdyby obowiązywały poprzednie zasady. Jeszcze w 2021 r. wszystkie te grupy płaciły ryczałtową składkę zdrowotną w identycznej wysokości – wspomniane 419 zł. Po zmianach przeciętne obciążenie wśród osób prowadzących działalność gospodarczą wyniosło miesięcznie 594 zł. Najmniej – jak wynika z naszych obliczeń – bo 408 zł miesięcznie wpływało od podatników na skali; nieco więcej bo 439 zł od ryczałtowców. Liniowcy płacili niemal trzy razy więcej wobec poprzednich 419 zł, bo aż 1192 zł. Trzy grupy Skąd się wzięły nasze wyliczenia? Poprosiliśmy ZUS o dane o składce zapłaconej w zeszłym roku przez osoby prowadzące działalność gospodarczą. Otrzymaliśmy dane do października łącznie z podziałem na trzy kategorie w zależności od sposobu opłacania składki zdrowotnej. To podatnicy rozliczający się według skali podatkowej, którzy płacą 9 proc. składki; liniowcy płacący 4,9 proc. składki (te dwie grupy płacą ją od dochodu); oraz ryczałtowcy, którzy płacą podatek od przychodu, a składkę ryczałtem w jednej z trzech możliwych stawek, które zależą od poziomu obrotów. Jakie są wnioski? Łącznie te trzy grupy zapłaciły w pierwszych 10 miesiącach zeszłego roku 15,5 mld zł. Liniowcy oddali 7 mld zł, czyli 45 proc. całej sumy – tymczasem stanowią oni 23 proc. wśród osób na działalności gospodarczej. Podatnicy na skali zapłacili 5 mld zł, a stanowią oni 47 proc. całej grupy. Wreszcie miejsce trzecie to ryczałtowcy z 3,5 mld zł. Wyliczenia pokazują niewielkie obniżenie opłat dla osób rozliczających się w ramach skali – to może sugerować, że to grupa zarabiająca najmniej. Jeśli wpływy do końca roku pozostałyby na podobnym poziomie, to można się spodziewać, że dzięki zmianie zasad płacenia składki „polskoładowa” nadwyżka wyniosłaby w całym 2022 r. 5,5 mld zł. Gdyby zaś dane porównać do 2021 r. i ówczesnej wysokości składki (381 zł), byłaby to nadwyżka w wysokości 6,6 mld zł. To tę kwotę przy założeniach do ustawy o Polskim Ładzie brali pod uwagę ustawodawcy, wyliczając, że mowa była o 7 mld zł więcej, które wpłynie od przedsiębiorców do NFZ. Dobrze czy źle? Jak to przekłada się na finansowanie świadczeń zdrowotnych? Plan finansowy NFZ na ten rok uwzględnia dodatkowe 14 mld zł. Zastrzyk finansowy nie będzie jednak znacząco odczuwalny dla pacjentów, bo wzrosła liczba obszarów, które trzeba będzie opłacić z budżetu NFZ. To za sprawą ostatniej zmiany przepisów, która przerzuca na fundusz finansowanie zadań, które wcześniej były pokrywane z budżetu ministra zdrowia albo budżetu państwa (m.in. ratownicy, szczepionki czy leczenie AIDS/HIV oraz hemofilii). Te dodatkowe obciążenia to koszt 13 mld zł. Skutkiem tego dodatkowe pieniądze nie będą przeznaczone ani na nowe zadania, ani np. na zwiększenie liczby świadczeń. Łukasz Kozłowski, główny ekonomista Federacji Przedsiębiorców i Pracodawców zwraca uwagę na jeszcze jedną rzecz – pomimo tej zmiany, kiedy w 2027 r. trzeba będzie zgodnie z ustawą dać 7 proc. PKB na zdrowie, składka nie wystarczy, żeby to osiągnąć. Ani od przedsiębiorców, ani od reszty pracowników. Wówczas minimalne wydatki na ochronę zdrowia powinny wynieść w 2027 r. nie mniej niż 266,8 mld zł. – Tymczasem, uwzględniając obowiązujący stan prawny, tj. obecną stawkę oraz bazę składki zdrowotnej oraz dotychczasowy poziom zapewnianych dotacji budżetowych w relacji do PKB, można oczekiwać wzrostu całkowitego poziomu finansowania ochrony zdrowia do 205,2 mld zł – wylicza Kozłowski. To oznacza lukę w wysokości ponad 60 mld zł. To pieniądze, które będzie musiał przekazać budżet. ©℗

Ile formularzy PIT-2 opłaca się złożyć? 300 zł do podziału, a ryzyko dla podatnika niemałe

2023-01-16T07:16:00+01:00

Z pewnością przeszkodą do podziału kwoty zmniejszającej podatek (300 zł) na trzech płatników (u każdego po 100 zł) nie jest wysokość przychodów podatnika, jak wynikałoby to z objaśnień Ministerstwa Finansów. Mowa o objaśnieniach z 30 grudnia 2022 r. dotyczących oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na PIT obliczanych przez płatników tego podatku. Kwota zmniejszająca miesięczną zaliczkę na PIT - kto może podzielić Przypomnijmy, że od 1 stycznia 2023 r. podatnik może uprawnić już nie tylko jednego płatnika do pomniejszania zaliczki na PIT o kwotę zmniejszającą podatek. Taki wniosek można złożyć również dwóm innym płatnikom (czyli maksymalnie trzem) i niekoniecznie muszą to być pracodawcy (mogą być np. zleceniodawcy). Wniosek składa się na formularzu PIT-2 (obecnie obowiązuje jego wersja nr 9). Kwota zmniejszająca miesięczną zaliczkę na PIT wynosi 300 zł, a podzielona na dwóch płatników stanowi 150 zł u każdego z nich. Natomiast przy podziale na trzech płatników jest to po 100 zł. Na stronie 11 objaśnień MF czytamy: „Rozwiązanie polegające na podziale kwoty 300 zł na części jest adresowane w szczególności do osób, które równocześnie uzyskują przychody od więcej niż jednego płatnika, przy czym od żadnego z nich nie otrzymują przychodów, dla których podstawa opodatkowania przekracza 2500 zł miesięcznie”. Problem dotyczy zastrzeżenia „przy czym od żadnego z nich nie otrzymują przychodów, dla których podstawa opodatkowania przekracza 2500 zł miesięcznie”. Może ono wprowadzać w błąd, a podatników niezaznajomionych z przepisami może wręcz odstraszać od składania PIT-2 trzem płatnikom. Niesłusznie. Czy ważne jest ile zarabia podatnik? Nie ma takiego warunku Z żadnego przepisu nie wynika, aby złożenie wniosku o pomniejszanie zaliczki na PIT o kwotę zmniejszającą miało zależeć od tego, ile zarabia podatnik. Zastrzeżenie zawarte w art. 31b ust. 5 pkt 1 ustawy o PIT dotyczy jedynie łącznej kwoty zmniejszającej podatek i brzmi: „W przypadku uzyskiwania w danym miesiącu przychodów od więcej niż jednego płatnika podatnik może złożyć oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia, jeżeli łączna kwota pomniejszenia stosowana przez wszystkich płatników w tym miesiącu nie przekracza kwoty stanowiącej 1/12 kwoty zmniejszającej podatek” (czyli nie przekracza 300 zł). Jest jeszcze drugi warunek: „w roku podatkowym podatnik za pośrednictwem płatnika nie skorzystał w pełnej wysokości z pomniejszenia kwoty zmniejszającej podatek, w tym również gdy złożył wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku podatkowym, o którym mowa w art. 31c”. To zastrzeżenie również nie dotyczy wysokości przychodów uzyskiwanych przez podatnika. Odliczanie kwoty zmniejszającej podatek. Skąd 2500 zł? Skąd więc podana przez ministerstwo kwota 2500 zł miesięcznie? To maksymalny dochód (przychód minus koszty i składki ZUS, jeśli wystąpiły), przy którym zaliczka na PIT wyniesie 0 zł: 2500 zł x 12 proc. PIT − 300 zł = 0 zł. Kwota 2500 zł miesięcznie daje w skali roku 30 000 zł (2500 x 12). To roczny dochód zwolniony z PIT. Nie oznacza to jednak, że wniosek o odliczanie kwoty zmniejszającej podatek można złożyć tylko temu płatnikowi, który wypłaca podatnikowi dochód nieprzekraczający 30 000 zł rocznie, czyli 2500 zł miesięcznie. Można zarabiać u każdego płatnika po 4000, 5000 zł czy nawet 10 000 zł miesięcznie i również złożyć wniosek o odliczanie kwoty zmniejszającej podatek. Jeżeli taki wniosek złożymy trzem płatnikom (maksymalnie), to każdy z nich potrąci po 100 zł. Jak przełoży się to na zaliczkę na PIT? Kwota zmniejszająca podatek o 100 zł miesięcznie odpowiada dochodowi w wysokości 833 zł: 2500 zł : 3 płatników = 833 zł 833 zł x 12 proc. PIT – 100 zł = 0 zł To oznacza, że każdy z trzech płatników (uprawnionych przez podatnika) odejmie po 100 zł przy obliczaniu zaliczki na PIT i tym samym nie pobierze jej od dochodu wynoszącego 833 zł miesięcznie. Natomiast od nadwyżki każdy z nich pobierze już zaliczkę na PIT i odprowadzi ją do urzędu skarbowego, niezależnie od tego, ile ta nadwyżka wyniesie. Pośpiech i niechlujstwo Jest też trzeci argument przeciwko zastrzeżeniu zamieszczonemu w objaśnieniach MF. Jeśli czytać przytoczony fragment dosłownie, to wychodzi na to, że przy trzech płatnikach ministerstwo wprowadziło limit 7500 zł („od żadnego z nich nie otrzymują przychodów, dla których podstawa opodatkowania przekracza 2500 zł miesięcznie”). Z pewnością nie o to ministerstwu chodziło. Takiego zdania jest również Jarosław Sekita, doradca podatkowy z Meritum Doradcy Podatkowi sp. z o.o. – Moim zdaniem zapis ten jest efektem pośpiechu i niechlujstwa językowego. Nie zakładam, aby intencją MF było jakiekolwiek ograniczanie prawa do swobodnego podziału ulgi – komentuje ekspert. Jego zdaniem prawdopodobnie intencją tego zapisu było wskazanie, dla kogo korzystne jest podzielenie ulgi. – Jeżeli, podatniku, masz niskie dochody u danego płatnika, to obliczona na PIT zaliczka może nie wystarczyć do wykorzystania całej kwoty zmniejszającej podatek. Stąd ten fragment w objaśnieniach, mający raczej charakter zalecenia: masz, podatniku, 300 zł na miesiąc i dziel tę kwotę według swojej woli – mówi Jarosław Sekita. Podkreśla natomiast, że uzyskując odpowiednio wysokie dochody, podatnik, niezależnie od tego, czy upoważni do odliczania kwoty zmniejszającej tylko jednego płatnika, czy podzieli ją na dwóch lub trzech, zawsze dysponuje tą samą kwotą 300 zł. Lepiej nie poprzestać na objaśnieniach Objaśnienia MF z 30 grudnia 2022 r. z jednej strony dają podatnikom i płatnikom ochronę prawną przewidzianą w art. 14k–14m ordynacji podatkowej. Z drugiej jednak zawierają wiele kontrowersyjnych stwierdzeń, które niekoniecznie są korzystne dla podatnika, a płatnika mogą wręcz narażać na ryzyko. Jeżeli idzie o podatników, to nie chodzi tylko o zastrzeżenie nieznajdujące podstawy w przepisach („przy czym od żadnego z nich nie otrzymują przychodów, dla których podstawa opodatkowania przekracza 2500 zł miesięcznie”). Problemem jest także sposób wyliczania kwoty dochodu wolnej od podatku. Przypomnijmy, że podatnik, który przewiduje, że jego roczne dochody (opodatkowane według skali) nie przekroczą 30 000 zł, może złożyć płatnikowi wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku podatkowym. Fiskus twierdzi, że w tym wypadku dochody należy rozumieć zgodnie z art. 9 ustawy o PIT, czyli jest to przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodów. Doradcy podatkowi się z tym nie zgadzają. Przypominają, że w rozliczeniu rocznym podatnik pomniejszy przychód nie tylko o koszty, lecz również o potrącone składki ZUS. Jeśli więc będzie trzymać się wykładni MF, to w trakcie roku nadpłaci podatek i nadpłatę odzyska dopiero po zakończeniu roku. Natomiast jeżeli chodzi o odpowiedzialność płatników, to ryzykowne dla nich jest zawarte w objaśnieniach MF stwierdzenie, że „złożone oświadczenia i wnioski dotyczą również kolejnych lat podatkowych. Obecnie ustawa o PIT nie zawiera wyjątku od tej reguły”. To nieprawda, ustawa o PIT zawiera takie wyjątki, a potwierdzeniem tego jest treść niektórych rubryk formularza PIT-2. Zwrócił na to uwagę Jarosław Sekita w artykule „Nowe objaśnienia ministra a bezpieczeństwo płatnika PIT” (DGP nr 6/2023). Podział kwoty zmniejszającej podatek. Komu się opłaca? Komu więc się opłaca podzielić kwotę zmniejszająca podatek na dwóch lub trzech płatników? Odpowiedź jest prosta: jeżeli ktoś ma miesięczny dochód niższy niż 2500 zł, to nie jest w stanie w ramach tego jednego źródła dochodów rozliczyć całej kwoty zmniejszającej podatek (300 zł). Co prawda nie zapłaci podatku dochodowego, ale też nie skorzysta w pełni z tej kwoty. Mówimy oczywiście nie o przychodzie, tylko o dochodzie, a więc podstawie opodatkowania (przychód minus podatkowe koszty i składki ZUS, jeśli występują). – Jeżeli więc ktoś ma co najmniej dwie umowy, np. jedną dającą miesięczny dochód 2000 zł miesięcznie (podstawa opodatkowania), a drugą na 1500 zł, to powinien skorzystać z uprawnienia do złożenia dwóch PIT-2 – mówi Małgorzata Samborska, doradca podatkowy, partner w Grant Thornton. Ekspertka tłumaczy to na przykładzie. Przykład Jeżeli umowa jest na 2000 zł dochodu miesięcznie, to zaliczka na PIT bez uwzględniania kwoty zmniejszającej podatek wynosi 240 zł (2000 zł x 12 proc.). Jeżeli druga umowa jest na 1500 zł dochodu miesięcznie, to zaliczka na PIT bez uwzględniania kwoty zmniejszającej podatek wynosi 180 zł (1500 zł x 12 proc.). Jeśli podatnik złoży tylko jeden PIT-2, to pierwszy płatnik odejmie kwotę zmniejszającą podatek w wysokości 240 zł (bo więcej nie da rady), a drugi nic nie odejmie. W rezultacie drugi płatnik potrąci zaliczkę w wysokości 180 zł. Jeśli natomiast podatnik złoży PIT-2 obu płatnikom, to każdy z nich pomniejszy zaliczkę na podatek o 150 zł. W rezultacie obie zaliczki łącznie wyniosą 150 zł: 240 zł – 150 zł = 90 zł 240 zł – 180 zł = 60 zł 90 zł + 60 zł = 150 zł. Przykład Podatnik zawarł trzy umowy, a każda z nich daje mu miesięczny dochód 1000 zł (podstawę opodatkowania). Upoważnił każdego z nich do odjęcia kwoty zmniejszającej podatek o 100 zł. W rezultacie każdy z trzech płatników potrąci zaliczkę na PIT w wysokości 20 zł. 1000 zł x 12 proc. PIT – 100 zł = 20 zł. Jakie ryzyko Dzielenie kwoty zmniejszającej podatek na dwóch lub trzech płatników wiąże się jednak z zagrożeniami. Przede wszystkim należy pamiętać, że raz złożony wniosek o pomniejszanie zaliczki na PIT jest ważny dopóty, dopóki podatnik go nie zmieni lub nie wycofa. Dotyczy to także kolejnych lat podatkowych. Może więc dojść do sytuacji, w której podatnik upoważni kolejnego płatnika, a zapomni zmienić lub wycofać wniosek złożony wcześniej innemu płatnikowi. Nie trudno więc o sytuację, w której wszyscy upoważnieni przez podatnika płatnicy będą odejmować w sumie więcej niż 300 zł. Zabrania tego art. 31b ust. 5 ustawy o PIT, a odpowiedzialność za to ciąży na podatniku, a nie na płatniku. Jeżeli więc podatnik nie zadba, by kwota pomniejszająca podatek nie przekraczała 300 zł miesięcznie, to narazi się na odpowiedzialność na podstawie kodeksu karnego skarbowego. Przyczyną będzie to, że podał w PIT-2 nieprawdę lub zataił prawdę i przez to naraził Skarb Państwa na uszczuplenie podatkowe. Pouczenie o tym znajduje się na końcu formularza PIT-2. Uwaga na ZUS W tym kontekście należy pamiętać, że ZUS z urzędu (z mocy ustawy) potrąca 300 zł kwoty zmniejszającej podatek. Podatnik nie składa w tym celu żadnego wniosku ani oświadczenia. Jeżeli następnie postanowi upoważnić do tego również innych płatników, to koniecznie powinien złożyć do ZUS wniosek o pomniejszanie miesięcznej zaliczki na PIT o 150 zł (gdy chce, aby kwotę zmniejszającą potrącało dwóch płatników), lub o 100 zł (gdy chce, aby kwotę tę odejmowało od zaliczki trzech płatników). Wniosek ten składa się na formularzu PIT-3. Na tym samym formularzu można też zrezygnować ze stosowania pomniejszenia (jeżeli podatnik chce, aby kwotę zmniejszającą podatek uwzględniali tylko inni płatnicy) albo wycofać uprzednio złożone oświadczenie. Nie można natomiast tego zignorować, żeby nie doprowadzić do sytuacji, w której wszyscy upoważnieni przez podatnika płatnicy będą odejmować w sumie więcej niż 300 zł. Ten sam problem dotyczy niektórych innych osób, np. członków rolniczej spółdzielni produkcyjnej, osób pobierających: zasiłek dla bezrobotnych, świadczenia wypłacane przez organ egzekucyjny czy emerytury lub renty z zagranicy. Im również płatnicy pomniejszają z mocy ustawy zaliczkę o kwotę 300 zł, a żeby to zmienić, należy złożyć PIT-2 lub PIT-2A, zaznaczając odpowiednią rubrykę. ©℗ Z żadnego przepisu nie wynika, aby złożenie wniosku o pomniejszanie zaliczki o kwotę zmniejszającą podatek miało zależeć od zarobków

Czy PIT-2 trzeba składać co roku? Stanowisko MF komplikuje sprawę

2023-01-12T15:03:01+01:00

PIT-2 w wersji 9 obowiązującej w 2023 r. znacząco różni się od PIT-2 z lat ubiegłych. Kiedyś druk ten upoważniał płatnika do stosowania kwoty zmniejszającej podatek. Teraz PIT-2 to superformularz zawierający w sobie wszystkie oświadczenia i wnioski, które mają wpływ na wysokość zaliczek na podatek, a co za tym idzie – na wysokość wynagrodzenia netto. Za pomocą PIT-2 nadal upoważnimy płatnika do stosowania kwoty zmniejszającej, ale również złożymy wnioski i oświadczenia wprowadzone dopiero przez Polski Ład, a także te, które dotąd składaliśmy w innej formie. „Złożone oświadczenia i wnioski dotyczą również kolejnych lat podatkowych. Obecnie ustawa PIT nie zawiera wyjątku od tej reguły. W konsekwencji wszystkie oświadczenia i wnioski są wieloletnie, chyba że uległy zmianie okoliczności mając wpływ na obliczenie zaliczki” – czytamy w objaśnieniach podatkowych Ministerstwa Finansów. W odpowiedzi na nasze pytania resort precyzuje, że ważność zachowują również wnioski i oświadczenia złożone przed 2023 r. Takie stanowisko może budzić wątpliwości i wbrew pozorom nie zawsze jest wygodne dla podatnika. Małgorzata Samborska, partner i doradca podatkowy w Grant Thornton: Ministerstwo Finansów niepotrzebnie skomplikowało PIT-2. Co więcej, objaśnienia, zamiast wyjaśnić sprawę, jeszcze ją komplikują. Wniosek w sprawie niepobierania zaliczek. Rok 2023 może oznaczać też rok 2024 Właśnie Samborska zwróciła uwagę na Twitterze na najbardziej jaskrawą wątpliwość dotyczącą nowego PIT-2 MF w Objaśnieniach do PIT-2: Złożone oświadczenia i wnioski dotyczą również kolejnych lat podatkowych. Obecnie ustawa PIT nie zawiera wyjątku od tej reguły. W konsekwencji wszystkie oświadczenia i wnioski są wieloletnie, Najnowszy druk PIT-2: pic.twitter.com/J6VM61Xso6 — Małgorzata Samborska (@SamborskaM) January 4, 2023 Redakcja części J nowego PIT-2 sugeruje, że wniosek ten dotyczy tylko jednego roku. Co więcej, formuła zawiera cztery wolne pola do uzupełnienia, gdzie podatnik powinien wpisać np. „2023”: „Niniejszym wnioskuję o niepobieranie zaliczek w roku └────┴────┴────┴────┘, gdyż przewiduję, że uzyskane przeze mnie dochody podlegające opodatkowaniu według skali podatkowej nie przekroczą w tym roku kwoty 30 000 zł”. Tak zredagowana formułka w PIT-2 jest zresztą odzwierciedlenie art. 31c ust. 2 ustawy o PIT, który stanowi, że „Podatnik może złożyć wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku podatkowym (…)” Jak to ma się do zapewnienia Ministerstwa Finansów, że oświadczenia i wnioski są wieloletnie? Czyżby więc wyjątek od generalnej zasady jednak był, a ministerstwo w objaśnieniach o nim zapomniało? Okazuje się, że nie. Zadaliśmy MF następujące pytanie: „Czy wniosek z części J, złożony w 2023 r., w którym podatnik wskaże jako właściwy rok 2023, pozostanie ważny w 2024 r.?” Odpowiedź z Wydziału Prasowego Biura Komunikacji i Promocji MF: „Tak, wypełniając PIT-2 w części J podatnik wskazuje rok, od którego ten wniosek zaczyna obowiązywać. Jeśli nie zmieni się stan faktyczny u podatnika i nie zostanie on wycofany w 2023 r., to wniosek będzie obowiązywał w 2024 i w kolejnych latach, aż do jego wycofania przez podatnika”. Ekspertka: Doprowadzi to do wielkiego zamieszania Taka odpowiedź MF nie przekonuje Małgorzaty Samborskiej. - Stanowisko MF byłoby zrozumiałe, gdyby w części J znalazł się zapis „od roku…”, albo „w roku…. i w latach następnych”. Z literalnego brzmienia formularza wynika natomiast, że chodzi tylko o dany rok – komentuje ekspertka. - Jako płatnik nie mogłabym z czystym sumieniem uznać, że wniosek o niepobieranie zaliczek złożony na rok 2023 pozostaje ważny także w latach kolejnych. Co prawda zastosowanie się do objaśnień chroni przed ewentualnymi konsekwencjami, ale lepszym rozwiązaniem wydaje się zwrócenie się do podatnika, by w 2024 r. taki wniosek w razie potrzeby ponowił. Ekspertka dodaje też, że jeśli przyjąć stanowisko MF za prawidłowe, to podatnicy, którzy złożą wniosek o niepobieranie zaliczek w roku 2023 r. np. z uwagi na podjęcie zatrudnienia dopiero w drugiej połowie roku 2023 r. (w związku mogą zakładać, że ich przewidywane dochody nie przekroczą 30 tys.) muszą pamiętać, żeby w 2024 r. złożyć PIT-2 jeszcze raz, zaznaczając w części J pole „wycofuję uprzednio złożone oświadczenie”. - Doprowadzi to do wielkiego zamieszania – konkluduje Samborska. Oświadczenie o zamiarze rozliczenia się z małżonkiem lub jako samotny rodzic Kolejna wątpliwość dotyczy oświadczenia o zamiarze rozliczenia się z małżonkiem lub jako samotny rodzic. Obecnie pracownik (zleceniobiorca nie ma takiej możliwości) składa je, wypełniając część E nowego formularza PIT-2. Podobne oświadczenia można było złożyć w ubiegłych latach, przepisy nie przewidywały jednak wówczas żadnego urzędowego formularza, na którym należało to zrobić. W części E PIT-2 pojawia się zwrot „Niniejszym oświadczam, że zamierzam opodatkować dochody za rok podatkowy (…)”, co może sugerować, że oświadczenie dotyczy tylko tego roku, w którym jest składane. Potwierdzałoby to literalne brzmienie art. 32 ust. 3 ustawy o PIT: „Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie, że za dany rok zamierza opodatkować dochody w sposób określony w art. 6 ust. 2 albo 4d (…)”. Według Ministerstwa Finansów, nie jest to jednak poprawna interpretacja. Zadaliśmy MF następujące pytanie: „Czy oświadczenie o zamiarze preferencyjnego rozliczenia podatku w sposób przewidziany dla małżonków złożone na początku 2022 r., zgodnie z ówczesnym stanem prawnym, pozostaje ważne w 2023 r., czy też podatnik powinien ponowić je poprzez wypełnienie części E formularza PIT-2?” Odpowiedź: „Tak, oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki na podatek złożone płatnikowi przed 1 stycznia 2023 r. zachowują moc. Zatem oświadczenie złożone przez podatnika w 2022 r. pozostaje aktualne także w 2023 r. i w kolejnych latach, aż do zmiany lub wycofania oświadczenia przez podatnika”. Resort potwierdza też, że oświadczenie złożone w 2023 r. będzie ważne w roku 2024 i następnych, aż do jego wycofania lub zmiany przez podatnika. – Do tej pory praktyka płatników była taka, że oświadczenie o zamiarze rozliczenia się z małżonkiem lub jako samotny rodzic corocznie się odnawiało – przypomina Małgorzata Samborska z Grant Thornton. Nie chcesz już korzystać z PIT-2? Złóż PIT-2 W oświadczeniu o zamiarze rozliczenia się z małżonkiem lub jako samotny rodzic należy wskazać też swoją sytuację dochodową, zaznaczając jedną z poniższych opcji: - moje dochody nie przekroczą kwoty 120 000 zł, a małżonek lub dziecko nie uzyskują żadnych dochodów, które łączy się z moimi dochodami; - moje dochody przekroczą kwotę 120 000 zł, a przewidziane roczne dochody małżonka lub dziecka, które łączy się z moimi dochodami, nie przekroczą tej kwoty. W świetle stanowiska MF, również oświadczenie w tym zakresie będzie ważne przez kolejne lata, a przecież sytuacja dochodowa podatnika może się w tym czasie zmienić. Złe oszacowanie swoich dochodów w PIT-2 może zaś skutkować koniecznością uregulowania niedopłaty podatku na koniec roku. Jeśli podatnik złożył oświadczenie z części E PIT-2, a za rok jego sytuacja będzie już inna, powinien znów złożyć PIT-2, by wcześniejsze oświadczenie wycofać. - Ze stanowiska MF wynika ponadto, że wszystkie osoby, które uprzednio złożyły oświadczenia o korzystaniu z którejś z tych preferencji, a przewidują, że w tym roku ich sytuacja (w odniesieniu do limitu 120 tys. zł – red.) będzie inna, powinny teraz raz jeszcze złożyć PIT-2, tym razem z zaznaczeniem w części E pola „wycofuję uprzednio złożone oświadczenie” – mówi Samborska. Czy w PIT-2 trzeba wypełniać wszystkie rubryki? Pytanie, czy PIT-2 zachowuje ważność w kolejnych latach, czy też trzeba go corocznie odnawiać, jest też o tyle skomplikowane, że dane podawane w niektórych rubrykach formularza mogą być aktualne, a w innych rubrykach nie. Przykład: podatnik kilka lat temu upoważnił płatnika do stosowania kwoty zmniejszającej podatek i nie zamierza niczego w tym zakresie zmieniać, jego PIT-2 w odniesieniu do części C pozostaje więc aktualny. Po raz pierwszy podatnik zamierza natomiast rozliczyć się jako osoba samotnie wychowująca dziecko, czego dotyczy PIT-2 w części E. Jak powinien zachować podatnik: złożyć PIT-2 wypełniony tylko w części E, czy też wypełnić i część E, i część C? - Dla mnie najważniejsze jest, by płatnik i podatnik mieli zgodność co do tego, które wnioski i oświadczenia obowiązują i w jakim zakresie, a które nie – mówi Samborska. - Uważam, że nic nie stoi na przeszkodzie, by w obecnie składanym PIT-2 zaznaczyć wszystkie te kwadraty, które mogą mieć przełożenie na naszą aktualną sytuację. Przykładowo, jeśli chcemy złożyć tylko oświadczenie o zamiarze rozliczenia się jako samotny rodzic, możemy dla porządku wypełnić też rubrykę, w której uprawniamy płatnika do stosowania kwoty zmniejszającej podatek, mimo że oświadczenie w tej sprawie składaliśmy powiedzmy 5 lat temu i formalnie nadal ono obowiązuje. Takie postępowanie pozwoli uniknąć chaosu.

PIT-2 przy umowie zlecenia może się opłacać. A może nie

2023-01-12T13:51:37+01:00

PIT-2 nie tylko na umowie o pracęW tym roku podatnicy wykonujący pracę na podstawie różnych tytułów prawnych mają twardy orzech do zgryzienia. Z początkiem 2023 r. ustawa o PIT wprowadziła bowiem dla nich nowe możliwości składania płatnikom dyspozycji w zakresie potrącania od zaliczek na PIT kwoty zmniejszającej podatek.Przypomnijmy, że w tym celumożna skorzystać z urzędowego druku PIT-2 w wersji nr 9 (czyli m.in. oświadczenie upoważniające płatnika do pomniejszania zaliczek o kwotę zmniejszającą podatek). Nie jest to jednak obowiązkowe. Można też złożyć oświadczenie na innym druku - przygotowanym przez płatnika albo poprzez jego system płacowo-księgowy.PIT-2 dla zleceniobiorcówOd Nowego Roku takie oświadczenie (w zakresie potrącania kwoty zmniejszającej podatek) mogą składać już nie tylko pracownicy, lecz także inni zatrudnieni, np. zleceniobiorcy, wykonawcy dzieł, członkowie zarządów i rad nadzorczych, osoby na kontraktach menedżerskich.Ponadto podatnik może zobowiązać nawet trzech płatników do potrącania kwoty zmniejszającej podatek (łącznie nie więcej niż 300 zł miesięcznie).Może więc wskazać danemu płatnikowi, aby ten pomniejszał zaliczkę o kwotę stanowiącą:- 1/12 kwoty zmniejszającej podatek (300 zł),- 1/24 kwoty zmniejszającej podatek (150 zł) lub-1/36 kwoty zmniejszającej podatek (100 zł).PIT-2 – czy warto składać na umowie zleceniaCzy jednak warto składać PIT-2, gdy podatnik wykonuje pracę na podstawie umowy zlecenia? To zależy.- Jeśli umowa zlecenie to jedyne źródło dochodów podatnika, a pułap roczny tych dochodów nie przekracza 120 tys. zł, to oczywiście warto złożyć PIT-2, w części dotyczącej kwoty zmniejszającej podatek – mówi Małgorzata Samborska, doradca podatkowy, partner w Grant Thornton. Dzięki temu płatnik będzie odprowadzać do urzędu skarbowego mniejsze zaliczki na podatek, a zleceniodawca dostanie do ręki większą kwotę.Jeśli jednak dochody z umowy zlecenia przekroczą próg 120 tys. zł to nadal, jak twierdzi ekspertka, można złożyć PIT-2, chociaż jak podkreśla może to oznaczać niedopłatę podatku w zeznaniu rocznym. Ostatecznie będzie to zależało m.in. od tego jakich ulg i odliczeń będzie korzystał podatnik w rozliczeniu rocznym. Nawet jeżeli jednak ostatecznie wystąpi niedopłata (którą trzeba będzie uregulować w następnym roku podatkowym) – podatnik może na tym skorzystać.Według Małgorzaty Samborskiej można to potraktować bowiem jako rodzaj nieoprocentowanego kredytu podatkowego. - W takim przypadku bowiem termin zapłaty podatku będzie częściowo odroczony do zeznania rocznego – wyjaśnia ekspertka. Przy wysokiej inflacji takie rozwiązanie może się więc opłacać.Jednocześnie Małgorzata Samborska przypomina, że zasady poboru zaliczek przy umowie zlecenia różnią się od zasad obowiązujących przy stosunku pracy. Tłumaczy, że zgodnie z art. 41 ustawy o PIT płatnicy pobierają zaliczki na podatek dochodowy, stosując co do zasady 20 proc. koszty uzyskania przychodów oraz najniższą stawkę podatkową czyli 12 proc. - nawet jeśli dochody przekroczą próg skali podatkowej.- Może więc to oznaczać dopłatę do podatku w zeznaniu rocznym i to sporą, nawet jeśli nie złożymy płatnikowi PIT-2 i nie będzie on odejmował co miesiąc 300 zł od zaliczki na podatek – wyjaśnia ekspertka.Dodaje, że jedynie na wniosek podatnika (z art. 41a ustawy o PIT) płatnicy mogą pobrać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy, stosując wyższą stawkę PIT (32 proc.) określoną w tej skali. - Ale tego wniosku już nie zaznaczymy w druku PIT-2. Trzeba go złożyć odrębnie – podkreśla Małgorzata Samborska.Rozlicz swój PIT już dziś

Hipotetyczny podatek należny w PIT za 2022 r. Co to takiego?

2023-01-10T15:01:08+01:00

Hipotetyczny podatek należny ma chronić tych, którzy zamiast zyskać, straciliby na zastąpieniu Polskiego Ładu Polski Ładem 2.0. Nie jest żadnym nowym podatkiem, który należy zapłacić. Wręcz przeciwnie: może się okazać, że dzięki niemu otrzymamy zwrot nadpłaconego podatku. Nie trzeba składać żadnego wniosku o jego stosowanie ani też samemu go wyliczać – wszystkim zajmie się automatycznie Krajowa Administracja Skarbowa. Hipotetyczny podatek będzie stosowany tylko w sytuacji, gdy okaże się niższy od podatku, nazwijmy to, „normalnego”.Rozlicz swój PIT już dziś: Program do rozliczania PIT za 2022 r.Na czym polega hipotetyczny podatek należnyBy zrozumieć, po co jest hipotetyczny podatek należny, musimy cofnąć się do początku 2022 r. Wówczas wszedł w życie Polski Ład. Reformę zaprojektowano tak, by zyskali na niej podatnicy o zarobkach do 5,7 tys. zł brutto miesięcznie. Dla lepiej zarabiających pracowników i jednoosobowych przedsiębiorców – z zarobkami w przedziale od 5,7 tys. zł do 11 141 zł – przewidziano ulgę dla klasy średniej. W założeniu dzięki niej tacy podatnicy co prawda by nie zyskali, ale też i nie stracili na Polskim Ładzie.Rozwiązanie okazało się jednak w wielu punktach niedoskonałe. Konsekwencją była kolejna reforma zwaną Polski Ładem 2.0, promowana hasłem #NiskiePodatki, która obowiązuje od 1 lipca 2022 r. Ulga dla klasy średniej została zniesiona, a w jej miejsce wprowadzono obniżkę podstawowej stawki podatku PIT z 17% do 12%. Jednocześnie ustawa przesądzą, że cały rok 2022 będzie rozliczany już według Polskiego Ładu 2.0, który dla podatków jest zwykle lepszy niż Polski Ład 1.0.W indywidulanych sytuacjach może się jednak okazać, że nowe przepisy są mniej korzystne od starych. Jak tłumaczyło Ministerstwo Finansów, dotyczy to podatników, którzy łączyli ulgę dla klasy średniej z innymi preferencjami. Dlatego skarbówka obliczy niedoszłym beneficjentom ulgi dla klasy średniej hipotetyczny podatek należny za cały rok 2022 r., według zasad Polskiego Ładu 1.0. Jeśli okaże się, że taki podatek jest niższy niż ten, który wynika z Polskiego Ładu 2.0, podatnik dostanie zwrot różnicy.Hipotetyczny podatek należny obejmie ulgę dla klasy średniej i PIT 17%Jak to będzie wyglądać w praktyce? PIT za 2022 r. każdy podatnik rozliczy według Polskiego Ładu 2.0. Zastosuję więc niższą stawkę podatku 12% zamiast 17%, nie stosuje natomiast ulgi dla klasy średniej. Nie ma znaczenia, czy w okresie od stycznia do czerwca 2022 r. ta ulga była stosowana, czy nie. Większość podatników (np. pracownicy) może rozliczyć się przez internet za pośrednictwem usługi Twój e-PIT, która uwzględni wszystkie aspekty ostatnich reform podatkowych. Nic nie stoi na przeszkodzie, by rozliczyć się w tradycyjnej, papierowej formie lub skorzystać z innej metody złożenia PIT przez internet. Tegoroczny termin na złożenie PIT zaczyna się 15 lutego, a kończy 2 maja 2023 r.Po otrzymaniu zeznania podatkowego skarbówka przeanalizuje, czy podatnikowi przysługiwałaby ulga dla klasy średniej. Jeśli tak, Krajowa Administracja Skarbowa z urzędu i bez żadnego wniosku obliczy hipotetyczny podatek należny. W obliczeniach zastosuje ulgę dla klasy średniej, ale też wyższą stawkę podatku – 17% zamiast 12%. Weźmie pod uwagę wyłącznie te dane, które podatnik podał w rozliczeniu rocznym PIT, wraz ze wszystkimi wykazanymi przez niego ulgami i preferencjami.Co będzie dalej, wyjaśnia w komunikacie Ministerstwo Finansów:„Jeżeli obliczony przez KAS hipotetyczny podatek należny będzie niższy od wykazanego przez podatnika podatku należnego w zeznaniu podatkowym, to urząd skarbowy wyśle do podatnika informację o wystąpieniu różnicy i wysokości kwoty do zwrotu. Pismo będzie wysyłane w terminie 21 dni od złożenia zeznania za pośrednictwem operatora pocztowego albo przez e-US. Urząd skarbowy będzie informował tylko tych podatników, u których faktycznie wystąpi różnica”.Poza pismem, uprawniony podatnik otrzyma też zwrot różnicy między podatkiem wynikającym z rozliczenia PIT za 2022 r. a hipotetycznym podatkiem należnym. W jakiej wysokości będzie to zwrot? To oczywiście zależy od indywidualnej sytuacji każdego podatnika.Wypłata zwrotu odbędzie się na tych samych zasadach, co coroczny zwrot nadpłaconego podatku z urzędu skarbowego. Podatnicy, którzy rozliczą się przez internet, otrzymają pieniądze najpóźniej w terminie 45 dni od złożenia zeznania PIT, zaś pozostali – w terminie 3 miesięcy.Kogo dotyczy hipotetyczny podatek należnyHipotetyczny podatek należny będzie obliczany dla podatników, którym według starych przepisów przysługiwałaby ulga dla klasy średniej, a zatem:- pracowników o rocznych przychodach (zarobkach brutto) ze stosunku pracy lub stosunków pokrewnych w przedziale od 68 412 zł do 133 690 zł, którzy złożą PIT-37.- osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną według skali o rocznych dochodach z działalności (rozumianych jako przychód minus koszty, ale bez odejmowania składek ZUS) w przedziale od 68 412 zł do 133 692 zł, którzy złożą PIT-36.Hipotetyczny podatek należny nie dotyczy natomiast przychodów z umów zlecenia, innych umów cywilnoprawnych, emerytur, działalności gospodarczej opodatkowanej liniowo lub ryczałtem.To, że hipotetyczny podatek będzie obliczany, nie oznacza jeszcze, że będzie on stosowany. W większości przypadków powinno okazać się, że rozliczenie według stawki 12% jest jednak korzystniejsze niż według stawki 17%, ale z zastosowaniem ulgi dla klasy średniej. Ministerstwo Finansów szacuje, że przeciwna sytuacja może dotyczyć raptem jednego podatnika na tysiąc. A zatem według hipotetycznego podatku należnego rozliczy się raptem 1 promil osób.Kalkulator pozwoli obliczyć hipotetyczny podatek należnyPodsumowując, podatek hipotetyczny będzie obliczany tylko osób wykazujących określonej wysokości przychody z pracy lub działalności gospodarczej. Tak naprawdę będzie miał zastosowanie do nielicznych i w każdej sytuacji będzie rozwiązaniem korzystnym. Obowiązuje tylko w rozliczeniu PIT za 2022 r. Za rok nie będzie już potrzeby, by go stosować.Hipotetyczny podatek może jednak sprawić problemy tym, którzy będą chcieli samodzielnie go wyliczyć, aby upewnić się, że urząd skarbowy zrobił to prawidłowo. Obliczenia wymagają pewnej wiedzy, konieczne jest do tego zastosowanie skomplikowanych algorytmów ulgi dla klasy średniej, które znajdziemy jedynie w nieaktualnej już wersji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ministerstwo Finansów zapowiada natomiast, że udostępni kalkulator, który pomoże w dokonaniu obliczeń.Hipotetyczny podatek należny – podstawa prawnaHipotetycznego podatku należnego dotyczy art. 26 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1265).Rozlicz swój PIT już dziś

Polski Ład nie daje o sobie zapomnieć. Jedna sprzedaż nieruchomości i już po zwolnieniu z VAT

2023-01-10T07:00:00+01:00

- Prawdopodobnie, zmieniając Polskim Ładem przepisy o PIT i CIT, zapomniano wprowadzić odpowiednią poprawkę do ustawy o VAT - przypuszcza Dorota Kosacka, doradca podatkowy z DBO Polska. Ostrzega, że może to mieć istotne skutki dla przedsiębiorców, którzy chcieliby korzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT. Kogo to dotyczy Problem dotyczy tych, którzy ewentualnie mieściliby się w tym limicie 200 tys. zł rocznej wartości sprzedaży netto, czyli bez VAT. Limit ten dotyczy sprzedaży za poprzedni rok podatkowy, ale nie może też zostać przekroczony w bieżącym roku. Nie jest to dużo, pamiętajmy jednak, że do tego limitu nie wlicza się dostaw i usług zwolnionych z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT lub rozporządzeń wykonawczych. Chodzi tu o usługi nie tylko banków, lecz także lekarzy, psychologów, nauczycieli udzielających prywatnych korepetycji, a także przedstawicieli wielu innych profesji objętych zwolnieniem z VAT z uwagi na rodzaj wykonywanej działalności. Wszyscy oni, świadcząc inne usługi lub dostawy - nieobjęte zwolnieniem z VAT - mogliby uniknąć tego podatku dzięki drugiemu rodzajowi zwolnienia - podmiotowemu, czyli do wysokości 200 tys. zł rocznie. Polski Ład sprawił jednak, że bardzo łatwo będzie teraz ten próg przekroczyć. Tylko amortyzowane Przypomnijmy, że do limitu 200 tys. zł nie wlicza się nie tylko wspomnianej już sprzedaży zwolnionej z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy i rozporządzeń do niej, lecz także innych obrotów wymienionych w art. 113 ust. 2 ustawy o VAT. Wyłączona jest więc m.in. „odpłatna dostawa towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji”. Słowem, jeżeli przedsiębiorca sprzedaje składniki swojego firmowego majątku, to nie wpływa to na jego prawo do zwolnienia z VAT. W przeciwnym razie zbycie niemal każdej firmowej maszyny czy znaku towarowego mogłoby automatycznie pozbawiać sprzedającego prawa do zwolnienia z podatku. Przepisy wymagają jednak jasno, aby zbywany składnik majątku był zaliczany przez podatnika do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. A co w sytuacji, gdy składnik majątku nie podlega amortyzacji nie z woli podatnika, lecz samego ustawodawcy? Ustawodawca zakazał Z taką sytuacją mamy do czynienia, z pewnymi wyjątkami, już od roku. Obecnie, gdy wygasły nawet ubiegłoroczne wyjątki, dotyczy ona bezwzględnie wszystkich mieszkań, budynków mieszkalnych i praw do nich. Przypomnijmy, że zakaz ich amortyzowania wprowadzono od 2022 r. Polskim Ładem (ustawa z 29 października 2021 r., Dz.U. poz. 2105 ze zm.). Wtedy jeszcze pozwolono przez rok amortyzować nieruchomości mieszkalne nabyte lub wytworzone (wybudowane) przed 1 stycznia 2022 r. (art. 71 ust. 2 ustawy wprowadzającej Polski Ład). Od 1 stycznia 2023 r. nie ma nawet tego wyjątku (co swoją drogą jest oceniane przez wielu podatników i doradców jako sprzeczne z konstytucją, bo naruszające prawa nabyte przed 2023 r.). To oznacza, że z woli samego ustawodawcy mieszkania, budynki mieszkalne i prawa do nich nie mogą być zaliczane przez podatników do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Tym samym wartość ich sprzedaży (lub jakakolwiek innej formy odpłatnej dostawy) jest wliczana do rocznego limitu 200 tys. zł uprawniającego do podatkowego zwolnienia z VAT. Nietrudno zauważyć, że ten limit jest stosunkowo niski w relacji do rynkowych wartości nieruchomości. Łatwo go przekroczyć, pozbywając się choćby jednego mieszkania. Bez wyjątku Co więcej, nie wchodzi tu w grę żadne inne wyłączenie. Co prawda art. 113 ust. 2 ustawy o VAT wyklucza z limitowanej wartości sprzedaży odpłatną dostawę zwolnioną od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, ale wyraźnie zastrzega: „z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami”, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Słowem, nawet gdyby zbycie nieruchomości było zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a (np. po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia), to i tak wartość tej transakcji będzie wliczana do rocznego limitu 200 tys. zł. Byłaby z niego wyłączona, gdyby nieruchomość dało się amortyzować, ale w przypadku mieszkań i budynków mieszkalnych (oraz praw do nich) jest to obecnie wykluczone. Co z podwyżką Sam limit 200 tys. zł obowiązuje od 2017 r. i w czasach wysokiej inflacji szybko traci na wartości. Dlatego wielu podatników, doradców i księgowych postuluje od dłuższego czasu jego podwyższenie. Pisaliśmy o tym w artykule „Limit zwolnienia z VAT bez zmian, a ceny wzrosły o jedną trzecią” (DGP nr 235/2022). Pułap ten pozostanie jednak bez zmian do końca 2024 r. - poinformowało Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na pytanie naszej redakcji. Resort powołując się na decyzję derogacyjną Rady (UE) nr 2021/1780. Decyzja ta umożliwia stosowanie tego progu do 31 grudnia 2024 r. i MF nie planuje podwyższenia go do tego czasu. ©℗ Będzie problem z korektą podatku naliczonego [OPINIA] Dorota Kosacka doradca podatkowy z DBO Polska sp. z o.o. Dorota Kosacka doradca podatkowy z DBO Polska sp. z o.o. Brak korelacji między przepisami o VAT a wprowadzonym zakazem amortyzowania mieszkań, budynków mieszkalnych i praw do nich niesie za sobą również inne konsekwencje. Przede wszystkim w zakresie korekty podatku naliczonego. W art. 91 ust. 2 ustawy o VAT wskazano, kiedy podatnik musi dokonać takiej korekty. Co do zasady w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, korekty dokonuje w ciągu pięciu kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Jaki zatem okres dotyczy obowiązkowej korekty podatku naliczonego np. w razie sprzedaży czy zmiany przeznaczenia nieamortyzowanych już mieszkań, budynków mieszkalnych i praw do nich? Roczny, 5-letni czy 10-letni? Z literalnego brzmienia przepisów wynikałoby, że tylko roczny, co z pewnością miałoby swoje ujemne konsekwencje dla budżetu państwa. Skutki zakazu amortyzacji widać też w zakresie pierwszego zasiedlenia. Zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 2 pkt 14 ustawy o VAT z pierwszym zasiedleniem mamy do czynienia, również gdy wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30 proc. wartości początkowej. Jak należy teraz rozumieć tę definicję, jeżeli nakłady na ulepszenie nieruchomości mieszkalnej będą spore, ale nie będziemy już ustalać wartości początkowej tejże nieruchomości z uwagi na zakaz amortyzacji? Limit 200 000 zł - wyjątki i ich brak Limit 200 000 zł - wyjątki i ich brak

Ryczałt, skala czy liniowy? Początek roku to dla przedsiębiorców czas wyboru metody opodatkowania

2023-01-08T09:45:26+01:00

Początek roku dla przedsiębiorców oznacza konieczność wyboru metody opodatkowania. Zgodnie z przepisami, taką decyzję należy podjąć do 20 dnia miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym przedsiębiorca uzyskał pierwszy dochód. Dla osób kontynuujących działalność jest to więc 20 lutego (o wyborze trzeba poinformować naczelnika urzędu skarbowego). Jednak na początku 2023 r. przedsiębiorcy, którzy w 2022 r. zdecydowali się na rozliczanie się z użyciem podatku liniowego albo zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych, będą mogli wybrać również formę rozliczenia się za rok 2022 (tj. wstecznie przejść na opodatkowanie na zasadach ogólnych za cały 2022 rok). Taką możliwość dały im przepisy obowiązujące od początku lipca 2022 r. Forma opodatkowania - ważne terminy dla firm „Myślę, że przedsiębiorcy powinni praktycznie w tym samym czasie zdecydować, jak chcą się rozliczyć za rok 2022 oraz wybrać metodę rozliczania na rok 2023. To wymaga zarówno analizy przychodów i kosztów za rok mijający, ale także konieczna jest próba oszacowania kosztów i przychodów w roku nadchodzącym. Jednak oczywiście termin wyboru metody opodatkowania na rok 2023 przypada wcześniej, bo 20 lutego, tymczasem wybór metody rozliczenia się za rok 2022 jest możliwy do 2 maja” – powiedział PAP doradca podatkowy i partner w firmie Crido, Michał Wodnicki. W jego opinii oba wybory będą niełatwe, bo nadal nie ma pewności co do stosowania niektórych rozwiązań podatkowych, jakie zostały wprowadzone od końca czerwca 2022 r. Jako przykład rozmówca PAP wskazał składkę zdrowotną. „W przypadku podatku liniowego nie ma limitu wysokości składki zdrowotnej, podobnie zresztą jest w przypadku zasad ogólnych. A więc trzeba także zwrócić uwagę na składkę zdrowotną jako element obciążenia parafiskalnego. Ona jest relatywnie najniższa w przypadku rozliczenia z wykorzystaniem ryczałtu” – ocenił Michał Wodnicki. Ryzyko dopłaty do składki zdrowotnej Dodał, że w przypadku rozliczenia się w szczególności z wykorzystaniem ryczałtu, należy się liczyć z ryzykiem dopłaty do składki zdrowotnej. Obecnie bowiem przy wyliczaniu składki zdrowotnej w podatku zryczałtowanym, stosowane są progi. Przy przychodach do 60 tys. zł składka miesięczna wynosi 335,94 zł, przy przychodach między 60 a 300 tys. zł – jest to 559,89 zł, a powyżej 300 tys. – składka miesięczna to 1 007,81 zł. „To jest system zaliczkowy. A więc jeśli ktoś przekroczy jeden z tych progów, to powinien dopłacić brakującą składkę zdrowotną po zakończeniu roku. Czyli jeśli ktoś przekroczył 60 tys. zł, to powinien dopłacić różnicę między kwotą 335,94 zł a 559,89 zł, czyli 223,95 zł za każdy miesiąc, kiedy opłacał najniższą składkę zdrowotną. Podobnie jest w przypadku przekroczenia 300 tys. zł – wtedy też trzeba liczyć się z dopłatą na podobnej zasadzie” – powiedział doradca podatkowy. Zwrócił uwagę, że jeśli ktoś w roku 2022 zdecydował się na rozliczanie z wykorzystaniem ryczałtu a teraz rozważa rozliczenie się za rok 2022 z wykorzystaniem zasad ogólnych, musi pamiętać o kwestii dokumentacji. „Sam jestem ryczałtowcem i wiem, jaki mam problem ze zbieraniem wszystkich faktur, skoro wiem, że nie mogę ich rozliczyć jako kosztu podatkowego. Tymczasem podatnicy, którzy zdecydowali się w roku 2022 na ryczałt, a teraz będą chcieli przejść na zasady ogólne, muszą mieć wszystkie faktury, aby móc je rozliczyć. Trzeba pamiętać, że rozliczający się na zasadach ogólnych powinni prowadzić książkę przychodów i rozchodów, a więc mieć dokumentację potwierdzającą poniesione koszty podatkowe” – przypomniał Michał Wodnicki. Amortyzacja środków trwałych Kolejnym elementem, który trzeba wziąć pod uwagę przy decyzji o zmianie zasad rozliczenia za 2022 r., jest kwestia amortyzacji. „Jeśli ktoś przeszedł na ryczałt, to przestał amortyzować środki trwałe. Teraz, jeśli zdecyduje się wrócić do rozliczenia na zasadach ogólnych, powinien faktycznie zrobić pełną inwentaryzację i sprawdzić, co mógłby amortyzować, przejrzeć wszystkie koszty” – powiedział Wodnicki. Rozliczenie podatkowe PIT za 2022 r. Dodał, że także podatnicy, którzy nie są przedsiębiorcami mogą mieć problem z rozliczeniem podatkowym. Zgodnie z przepisami, będą oni składali zeznania według zasad obowiązujących po 30 czerwca 2022 r., a administracja skarbowa sprawdzi, czy nie uzyskaliby oni korzyści dzięki skorzystaniu z ulgi dla klasy średniej (która obejmowała podatników z przychodami od 68 412 zł do 133 692 zł rocznie). Są to szczególnie rzadkie sytuacje, tym niemniej mogą wystąpić w punktowych przypadkach, np. niektórzy z pracowników korzystających z 50-proc. kosztów uzyskania przychodów z tytułu przeniesienia praw autorskich do utworów tworzonych w ramach stosunku pracy, niektóre osoby nieobjęte powszechnym systemem ubezpieczeń społecznych (np. funkcjonariusze Policji). „Myślę, że podatnicy będący pracownikami oraz przedsiębiorcy opodatkowujący się na zasadach ogólnych – bo oni ewentualnie mogliby skorzystać na rozliczeniu ulgi dla klasy średniej – będą szukali pomocy profesjonalistów, czyli księgowych czy doradców podatkowych, bo kwestia rozliczenia budzi szereg wątpliwości. Nie do końca wiadomo bowiem, jak dokładnie to będzie robić administracja skarbowa, więc zachęcałbym podatników, aby sami próbowali to sprawdzić” – powiedział Michał Wodnicki. (PAP) autor: Marek Siudaj

Zaliczki na PIT w 2023 r. Nie tylko nowe obowiązki, lecz także inny zakres ryzyk

2023-01-02T07:46:50+01:00

Mowa o zaliczkach na podatek od dochodów nie tylko klientów biur rachunkowych, lecz także osób przez nich zatrudnianych (przez klientów i przez same biura). Przypomnijmy, że tegoroczne najważniejsze nowości wpływające na wysokość zaliczek na PIT dotyczą potrącania kwoty zmniejszającej podatek (maksymalnie nawet przez trzech płatników) oraz składania przez podatników rozmaitych oświadczeń i wniosków. Oświadczenia i wnioski składane przez pracowników oraz inne osoby zatrudnione (np. zleceniobiorców) w 2023 r. • oświadczenie PIT-2 upoważniające płatników (maksymalnie trzech) do stosowania kwoty zmniejszającej podatek (nowy art. 31b ustawy o PIT), • oświadczenie o zamiarze wspólnego rozliczenia się z małżonkiem lub jako osoba samotnie wychowująca dziecko (nowe brzmienie art. 32 ust. 3 ustawy o PIT), • oświadczenie o spełnianiu warunków do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ‒154 ustawy o PIT, czyli ulgi na powrót, ulgi dla rodzin 4+, ulgi dla pracujących seniorów (nowy art. 31a ust. 8 ustawy o PIT), • oświadczenie o spełnieniu warunku uprawniającego do podwyższonych pracowniczych kosztów uzyskania przychodu, czyli dla osób dojeżdżających do pracy z innej miejscowości, a zarazem nieuzyskujących dodatku za rozłąkę; koszty te określa art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT i wynoszą one miesięcznie 300 zł (nowe brzmienie art. 32 ust. 7 ustawy o PIT), • wniosek o pobór zaliczek na PIT bez stosowania zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148, czyli ulgi dla młodych (nowe brzmienie art. 32 ust. 6 ustawy o PIT), • wniosek o niepobieranie zaliczek na PIT (nowy art. 31c ust. 1-2 ustawy o PIT), • wniosek o pobór zaliczek bez stosowania miesięcznych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 ustawy o PIT, czyli bez odliczania co miesiąc 250 zł lub 300 zł (nowe brzmienie art. 32 ust. 6 ustawy o PIT), • wniosek o rezygnację z 50-proc. kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 9 pkt 1-3 ustawy o PIT (nowe brzmienie art. 32 ust. 8 ustawy o PIT).©℗ Przy takiej mnogości rozwiązań, jaką zafundował nam ustawodawca, nietrudno o powstanie w trakcie roku niedopłaty podatku. Rodzi się podstawowe pytanie, kto za nią odpowie: biuro rachunkowe, jego klient czy sam podatnik? Ważne zapisy w umowie Zasadniczo, gdy mowa o obowiązkach księgowego, mamy do czynienia z kilkoma rodzajami odpowiedzialności, w tym przede wszystkim kontraktową - wynikającą z umowy z klientem, a powstającą w razie niewykonania lub nienależytego wykonaniu zobowiązania. W tym zakresie nic się od strony prawnej nie zmienia, chyba że biuro wynegocjuje z klientem nową treść umowy - ale to już pozostaje w gestii obu stron, zgodnie z zasadą swobody umów wynikającą z art. 3531 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1360; ost.zm. Dz.U. z 2022 r. poz. 2339; dalej: k.c.): „Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego”. Bez zmian pozostają również art. 471-479 k.c. Na podstawie tych przepisów klient może domagać się odszkodowania za szkody poniesione wskutek działania lub zaniechania biura rachunkowego. Zgodnie z art. 471 k.c.: „dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi”. Lepsza sytuacja płatnika Zasadnicza zmiana nastąpiła natomiast 1 stycznia 2023 r. w zakresie odpowiedzialności płatnika za zobowiązania podatkowe. Zgodnie z nowym art. 31a ust. 10 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2647; ost.zm. Dz.U. z 2022 r. poz. 2745; dalej: ustawa o PIT) płatnik nie będzie ponosić odpowiedzialności, gdy zaniżenie lub nieujawnienie przez niego podstawy opodatkowania będzie wynikać z zastosowania złożonych przez podatnika wniosków lub oświadczeń mających wpływ na obliczenie zaliczki. W takiej sytuacji nie będzie miał zastosowania art. 26a par. 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651; dalej: ordynacja podatkowa), który wyłącza odpowiedzialność podatnika za zaniżenie lub nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania. Przeciwnie, będzie wówczas stosowany art. 30 par. 5 ordynacji podatkowej, który wyłącza odpowiedzialność płatnika (i inkasenta), jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika. W takich przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika lub orzeka ją w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jakich sytuacji może to dotyczyć? Obrazuje to przykład opublikowany przez Ministerstwo Finansów w Podręczniku „Niskie Podatki. Stan na 1 lipca 2022 r.” (www.podatki.gov.pl). Przykład Mam wątpliwości, czy wniosek złożony przez mojego pracownika w sprawie stosowania podwyższonych pracowniczych kosztów uzyskania przychodu jest zgodny z prawdą. Czy jak uwzględnię ten wniosek przy obliczaniu zaliczki na podatek, a okaże się, że pracownikowi nie przysługują takie koszty, to czy jako płatnik poniosę z tego tytułu odpowiedzialność? Nie poniesiesz z tego powodu odpowiedzialności. Jeżeli zaniżenie lub nieujawnienie przez płatnika podstawy opodatkowania wynika ze złożonych przez podatnika wniosków lub oświadczeń mających wpływ na obliczenie zaliczki, to płatnik nie ponosi odpowiedzialności. Do Twoich obowiązków jako płatnika nie należy weryfikacja zgodności z prawdą podanych przez pracownika informacji w składanych przez niego wnioskach i oświadczeniach mających wpływ na obliczenie zaliczki. Skoro w takich sytuacjach płatnik nie będzie ponosił odpowiedzialności, to nie obciąży nią również swojego księgowego (biura rachunkowego). Nie można bowiem przerzucić na kogokolwiek ciężaru, który nie powstał. Innymi słowy, klient nie będzie mógł żądać od biura odszkodowania za szkodę, której sam nie poniósł. Komu grożą sankcje karne Uzupełnieniem wyłączenia odpowiedzialności płatnika (a w konsekwencji również właściciela biura rachunkowego) jest klauzula dodawana do oświadczenia o spełnieniu warunków do stosowania zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152-154 (ulga na powrót, ulga dla rodzin 4+, ulga dla pracujących seniorów). Przypomnijmy, że oświadczenie to musi zawierać klauzulę o następującej treści: „Jestem świadomy/świadoma odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia” (nowy wzór PIT-2, wersja 9, część G). W tym wypadku jednak nie chodzi o odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, lecz karną - za złożenie fałszywego oświadczenia. Klauzula zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Złożenie takiego oświadczenia przez podatnika nie wyłącza natomiast - co zrozumiałe - odpowiedzialności karnej właściciela biura rachunkowego w pozostałym zakresie. Przypomnijmy, że - niezależnie od odpowiedzialności cywilnoprawnej - za szkodę właściciel biura może też odpowiadać na podstawie przepisów prawa karnego, co jednak zdarza się zdecydowanie rzadziej. Podstawą prawną jest tu nie tylko ustawa z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1138; ost.zm. Dz.U. z 2022 r. poz. 2600), lecz także ustawa z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 859; ost.zm. Dz.U. z 2022 r. poz. 2600; dalej: k.k.s.). Zgodnie z art. 9 par. 3 k.k.s. za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Odpowiedzialność karną przewidują także art. 75-79 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 217; ost.zm. Dz.U. z 2022 r. poz. 2148). Co się zmienia Wyręczając klientów w obowiązkach płatnika (zakładu pracy, zleceniobiorcy itp.), biuro rachunkowe musi mieć na uwadze zasadniczą legislacyjną zmianę - zastąpienie art. 31 (został on właśnie uchylony po ponad 30 latach obowiązywania) zmienionym art. 32 ustawy o PIT. To w nim należy szukać nowych regulacji dotyczących obowiązków płatnika. Jednak zmiany obowiązków biur rachunkowych nie dotyczą wyłącznie obliczania zaliczek na PIT. Księgowi muszą też wiedzieć o innych nowościach, które odnoszą się do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2023 r. Piszemy o nich na s. C2-6. ©℗

Podatki 2023. Sporo zmian również dla firm

2023-01-02T07:21:11+01:00

O ich obowiązkach jako płatników składek, a także o wymogach ciążących na księgowych i biurach rachunkowych piszemy w dzisiejszym dodatku dla prenumeratorów Biuro Rachunkowe. Ale ubiegłoroczne nowelizacje przynoszą też inne zmiany dla firm. Płatności gotówkowe bez zmian Zacznijmy od tego, że w 2023 r. nie zmienił się limit płatności gotówkowych w transakcjach między firmami. Nadal wynosi on 15 tys. zł. Za rok ma on zostać obniżony do 8 tys. zł - tak zakłada nowelizacja z 5 sierpnia 2022 r. (Dz.U. poz. 1719). Niektóre wypowiedzi polityków obozu rządzącego wskazują jednak na to, że i ten termin ma zostać przesunięty. Wspomnianą nowelizacją z 5 sierpnia 2022 r. przełożono również na 1 stycznia 2024 r. wejście w życie limitu płatności gotówkowych w relacjach przedsiębiorca - konsument. Ma on wynosić 20 tys. zł, ale nie można wykluczyć, że termin wejścia w życie tego rozwiązania też zostanie odroczony. Kasy fiskalne Do końca 2023 r. została przedłużona możliwość kupowania kas starego typu, tj. z elektronicznym zapisem kopii „o zastosowaniu specjalnym”, czyli dla: taksówkarzy, przedsiębiorców świadczących usługi transportowe oraz aptek. Termin ten został przesunięty o rok nowelizacją z 1 grudnia 2022 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2707). W 2023 r. limit płatności gotówkowych w transakcjach między firmami nadal wynosi 15 tys. zł. Nie obowiązuje jeszcze minimalny podatek dochodowy W konsekwencji o rok została też wydłużona ważność homologacji Głównego Urzędu Miar na takie urządzenia. Jeżeli więc kończyła się ona 31 grudnia 2022 r., to została przedłużona z mocy prawa do 31 grudnia 2023 r. Było to potrzebne, aby można było jeszcze kupować kasy specjalne z elektronicznym zapisem kopii. Przypomnijmy, że nabycie takiego urządzenia nie uprawnia do ulgi na zakup kasy fiskalnej (wynoszącej 90 proc. ceny bez VAT, nie więcej niż 700 zł). Obecnie ulga przysługuje tylko na pierwszy zakup kas sprzętowych działających online. Mogą je kupować przedsiębiorcy, którzy od 1 stycznia 2023 r. nie mogą już nabywać kas z elektronicznym zapisem kopii. Te ostatnie można jeszcze używać, pod warunkiem że zostały kupione do końca 2022 r. Myjnie samochodowe Od 1 lutego br. myjnie samochodowe będą już musiały mieć zainstalowane kasy fiskalne. Wynika to z nowelizacji z 29 września 2022 r. rozporządzenia w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. poz. 2029). Należy pamiętać, że dostępne dla myjni kasy wirtualne (w formie oprogramowania, do których trzeba zastosować specjalne urządzenie) nie uprawniają do ulgi na zakup kas. Grupy VAT Od 1 stycznia br. obowiązują też przepisy o grupach VAT. Grupy te mogą rozliczać się jako jeden podatnik, a więc składać jeden JPK_VAT, obejmujący wszystkie transakcje zakupowe oraz sprzedażowe jej członków, i wpłacać podatek za wszystkie podmioty tworzące grupę. Zainteresowani nowymi przepisami mogą skorzystać z objaśnień podatkowych, które w tym zakresie minister finansów wydał 11 października 2022 r. (sygn. PT8.8101.1.2022). Dostępne są one w bazie Ministerstwa Finansów (eureka.mf.gov.pl). Minister potwierdził w nich, że co do zasady samo utworzenie grupy VAT nie jest schematem podatkowym, o którym należałoby informować szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Grupę VAT mogą utworzyć: wszyscy podatnicy w zakresie, w jakim posiadają siedzibę w Polsce, oraz podatnicy nieposiadający tu siedziby - w zakresie, w jakim prowadzą działalność na terytorium naszego kraju za pośrednictwem tutejszego oddziału. To oznacza, że jeżeli do grupy wejdzie podmiot krajowy, który posiada oddział zagraniczny, to ten oddział nie będzie należał do grupy VAT. Natomiast gdy podmiot zagraniczny prowadzi w Polsce działalność za pośrednictwem oddziału, to do grupy może wejść tylko ten oddział. W pozostałym zakresie podmiot ten nie będzie traktowany jako część grupy VAT. W konsekwencji czynności dokonywane pomiędzy oddziałem należącym do grupy VAT a centralą przedsiębiorcy z siedzibą w innym kraju będą opodatkowane. Z kolei jeżeli podmiot zagraniczny posiada w Polsce dwa oddziały, to oba mogą być w grupie VAT lub poza nią. Nie ma natomiast możliwości częściowego przystąpienia do grupy VAT, a w części rozliczania się z VAT poza grupą. Rozważając utworzenie grupy VAT, warto mieć też na uwadze szykowane przez MF zmiany w ordynacji podatkowej. Zmierzają one do tego, by urząd skarbowy mógł zabezpieczyć się na majątku członków grupy VAT, gdy nabierze uzasadnionej obawy, że nie zapłaci ona podatku. Pisaliśmy o tym w artykule „Fiskus łatwiej zabezpieczy zobowiązania podatkowej grupy kapitałowej lub grupy VAT” (DGP nr 153/2022). Na razie projekt tej nowelizacji nie został jeszcze opublikowany. Obecnie Ministerstwo Finansów pracuje nad wzorem struktury logicznej ewidencji prowadzonej przez członków grupy VAT - JPK_GV(1). Wersję do konsultacji opublikowało na swojej stronie internetowej www.mf.gov.pl (w zakładce: „Co robimy/Konsultacje podatkowe”). Uwagi można zgłaszać do 13 stycznia br. na adres: sekretariat.drp@mf.gov.pl. Struktura została opracowana na podstawie projektu rozporządzenia w sprawie ewidencji prowadzonej przez członków grupy VAT. W zeszłym tygodniu został on opublikowany na stronie Rządowego Centrum Legislacyjnego i również jest w konsultacjach publicznych. Samochody w estońskim CIT Z początkiem roku weszły w życie przepisy nakazujące zapłatę ryczałtu od dochodów spółek od wydatków na samochody użytkowane przez pracowników dla celów mieszanych (tj. zarówno służbowych, jak i prywatnych). Wprowadziła je nowelizacja z 7 października (Dz.U. poz. 2180 ze zm.). W art. 28m ust. 4a ustawy o CIT zostało wprost zapisane, że wydatkami związanymi z działalnością gospodarczą jest tylko połowa wydatków i odpisów amortyzacyjnych związanych z używaniem samochodów osobowych do celów mieszanych. Od drugiej połowy trzeba więc płacić estoński CIT. Dotychczas fiskus też żądał podatku, ale nie wynikało to z przepisów. Powoływał się na przepisy o ukrytych zyskach (dotyczące wspólników, udziałowców i akcjonariuszy), które jego zdaniem należało stosować analogicznie. Z takim podejściem nie zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 18 października 2022 r. (sygn. akt I SA/Gd 917/22, nieprawomocny). Orzekł, że nie ma estońskiego CIT od połowy wydatków na auta wykorzystywane przez pracowników (niebędących równocześnie wspólnikami, udziałowcami lub akcjonariuszami). Orzeczenie to dotyczy jednak tylko lat 2021-2022, bo od 1 stycznia 2023 r. stan prawny się zmienił (wspomniany art. 28m ust. 4a ustawy o CIT). Nie zmieniły się natomiast przepisy o ukrytych zyskach. Został jedynie wprowadzony przepis, zgodnie z którym obowiązek udowodnienia, że samochód jest wykorzystywany do działalności gospodarczej, ciąży na podatniku (dotyczy to zarówno ukrytych zysków, jak i wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą). Polska spółka holdingowa Od 1 stycznia 2023 r. zmieniły się też przepisy o polskiej spółce holdingowej (PSH), które obowiązują od 2022 r. Po pierwsze, z przepisów tych mogą już korzystać również proste spółki akcyjne, a nie tylko zwykłe spółki akcyjne i spółki z o.o. Po drugie, zwolnienie podatkowe dotyczy 100 proc. przychodów z dywidend od spółki zależnej, a nie, jak wcześniej, 95 proc. przychodów. Po trzecie, zmieniły się niektóre z warunków, które pozwalają korzystać ze zwolnień. Jeden z nich wymagał, aby spółka holdingowa posiadała bezpośrednio, nieprzerwanie przez minimum rok, co najmniej 10 proc. udziałów (akcji) w kapitale spółki zależnej (art. 24m pkt 2 lit. a ustawy o CIT). Obecnie ten minimalny okres został wydłużony do dwóch lat. Niewykluczone jednak, że w tym zakresie nastąpi kolejna zmiana. Wskazuje na to odpowiedź z 2 grudnia br. wiceministra finansów Artura Sobonia na interpelację poselską nr 37122. Wiceminister odniósł się do problemu, który opisaliśmy w artykule „Zwolnienie holdingowe odroczone «tylnymi drzwiami»” (DGP nr 199/2022). Alarmowaliśmy wtedy o profiskalnej wykładni dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zgodnie z którą warunek rocznego (obecnie dwuletniego) nieprzerwanego posiadania udziałów lub akcji w spółce zależnej należy liczyć dopiero od 1 stycznia 2022 r. Taka wykładnia - jak wskazaliśmy - nie wynika z przepisów, bo w żadnym z nich nie napisano, od kiedy należy liczyć okres bezpośredniego, nieprzerwanego posiadania udziałów lub akcji w spółce zależnej. Dyrektor KIS odwoływał się tu wyłącznie do uzasadnienia do nowelizacji z 7 października 2022 r. (Dz.U. poz. 2180 ze zm.). Ministerstwo Finansów napisało w nim, że „intencją ustawodawcy było, aby w praktyce pierwszym rokiem, w którym będzie możliwe skorzystanie ze zwolnień w reżimie holdingowym w brzmieniu na moment wejścia w życie przepisów, był 2023 r.”. Przyjmując ten tok rozumowania MF, to obecnie, po zmianach, pierwszym rokiem, w którym będzie możliwe skorzystanie ze zwolnień w reżimie holdingowym, byłby dopiero 2024 r. W odpowiedzi na poselską interpelację wiceminister Soboń przyznał, że taka wykładnia jest sprzeczna z celem, jaki przyświecał przepisom o PSH. Nie wykluczył poprawek. Z innych zmian, które weszły w życie od 2023 r., warto odnotować poprawione definicje spółki holdingowej oraz spółki zależnej. Obecnie spółka holdingowa może korzystać ze zwolnień przewidzianych w art. 20 ust. 3 i art. 22 ust. 4 ustawy o CIT, a więc z preferencji wynikających z unijnej dyrektywy 2011/96/EU. Z kolei spółki zależne mogą już np. korzystać ze zwolnień dochodu pochodzącego z działalności gospodarczej prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej albo Polskiej Strefie Inwestycji, posiadać ogół praw i obowiązków w spółce osobowej i więcej niż 5 proc. udziałów lub akcji w kapitale innej spółki. Od przerzuconych dochodów Od 2023 r. z ustawy o CIT wprost wynika, że 19-proc. podatek od przerzuconych dochodów dotyczy wyłącznie wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodu, które zostały poniesione na rzecz niektórych zagranicznych podmiotów powiązanych. Dotychczasowe brzmienie przepisów było na tyle niejasne, że wymagało doprecyzowania. Z przepisów nie wynikało m.in., czy podatkiem od przerzuconych dochodów są objęte tylko te koszty, które zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Ustawodawca nie zastrzegł też, że podatek dotyczy wyłącznie wypłat na rzecz zagranicznego podmiotu powiązanego, który nie ma siedziby na terytorium Polski. Uczyniono to dopiero nowelizacją z 7 października 2022 r. (Dz.U. poz. 2180 ze zm.), która zawęziła uprzednie brzmienie przepisów. Przypomnijmy, że 19-proc. podatek od przerzuconych dochodów obejmuje m.in. koszty usług niematerialnych (doradczych, reklamowych, badania rynku), koszty finansowania dłużnego, opłaty licencyjne poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych (art. 24aa ust. 3 ustawy o CIT). Ze znowelizowanego art. 24aa ust. 2 wynika, że podatek wystąpi, gdy zagraniczne podmioty powiązane: są opodatkowane w kraju swojej siedziby, zarządu, rejestracji lub miejsca położenia według stawki niższej niż 14,25 proc.; przekazują 10 proc. przychodów podlegających podatkowi od przerzuconych dochodów na rzecz innego podmiotu (zaliczając w związku z tym wydatki do kosztów uzyskania przychodu, odliczając je od dochodu lub wypłacając przychody w formie dywidendy lub z tytułu udziału w zyskach osób prawnych); otrzymują co najmniej połowę przychodów z tytułu należności pasywnych zarówno od potencjalnego polskiego podatnika podatku od przerzuconych dochodów, jak i innych polskich spółek powiązanych. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Obowiązuje domniemanie, że wypłata za granicę na rzecz podmiotu powiązanego podlega podatkowi od przerzuconych dochodów, chyba że przedsiębiorca udowodni, iż nie został spełniony co najmniej jeden z warunków wymienionych w art. 24aa ust. 2 ustawy o CIT (tak wynika z art. 24aa ust. 10a). Ulga na robotyzację Od 1 lutego 2023 r. zostanie ograniczony zakres ulgi na robotyzację. Nie będą już nią objęte działania związane ze: znaczną emisją gazów cieplarnianych, wydobywaniem, przetwarzaniem i spalaniem paliw kopalnianych, składowaniem i spalaniem odpadów. Oznacza to, że z ulgi nie skorzystają już np. kopalnie. Wynika to z nowelizacji ustawy o podatku od niektórych instytucji finansowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2745). ©℗ Podatek minimalny W 2023 r. nie obowiązuje jeszcze minimalny podatek dochodowy (art. 24ca ustawy o CIT). Po raz pierwszy daninę tę trzeba będzie zapłacić do końca marca 2025 r., rozliczając się z CIT za 2024 r. Wynika to z nowelizacji z 7 października (Dz.U. poz. 2180 ze zm.). Zmieni się wówczas również sposób obliczania rentowności dla potrzeb tego podatku oraz pojawią się nowe wyłączenia z niego, np. dla małych podatników, podmiotów medycznych, spółek komunalnych, podmiotów strefowych. Pojawią się dwie alternatywne metody liczenia podatku, z których podatnik będzie mógł sobie wybrać bardziej korzystną. Podstawą będzie albo 3 proc. przychodów, albo 1,5 proc. przychodów oraz koszty pasywne.

Najem prywatny w 2023 r. tylko na ryczałcie

2023-01-02T07:19:11+01:00

Tylko do końca 2022 r. właściciele nieruchomości zarabiający na prywatnym najmie (czyli poza działalnością gospodarczą) mogli płacić od tych dochodów PIT według skali podatkowej. Od 1 stycznia 2023 r. nie ma już takiej możliwości, chyba że ktoś zacznie prowadzić najem w ramach biznesu. Dla prywatnego najmu przewidziano tylko ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Tak wynika z nowego brzmienia art. 9a ust. 6 ustawy o PIT. Bez odliczenia kosztów To oznacza, że wynajmujący nie odliczą już kosztów uzyskania przychodu, np. remontu czy zakupu wyposażenia do mieszkania. Ryczałt płaci się bowiem od przychodów, bez pomniejszania ich o jakiekolwiek koszty. Wynosi on 8,5 proc., a po przekroczeniu progu przychodów 100 tys. zł - 12 proc. Przychodem z prywatnego najmu jest czynsz otrzymany od najemcy, co potwierdza m.in. interpretacja indywidualna z 25 maja 2022 r. (sygn. 0112-KDIL2-2.4011.255.2022.1.WS). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że opłaty eksploatacyjne (np. za media i energię elektryczną) ponoszone przez najemców za pośrednictwem wynajmującej (tak wynikało z umowy najmu) nie są dla tej ostatniej przychodem, bo nie stanowią dla podatniczki przysporzenia majątkowego. Również w interpretacji z 20 grudnia 2022 r. (sygn. 0112-KDWL.4011.1015. 2022.1.TW) dyrektor KIS potwierdził, że przychodem podatnika jest tylko kwota czynszu wynikająca z umowy, bez opłat za media. Podobnie stwierdził w interpretacji z 4 sierpnia 2022 r. (sygn. 0114-KDIP3-2.4011.614.2022.1.MG). Przyznał, że podatek od nieruchomości, do którego ponoszenia jest zobowiązany najemca, nie stanowi przychodu dla wynajmującego. Działalność gospodarcza Inaczej jest w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości zacznie prowadzić najem w ramach działalności gospodarczej. Działając jako przedsiębiorca, może wybrać jedną z trzech form opodatkowania najmu: skalę podatkową (ze stawkami 12 proc. i 17 proc.), stawkę liniową 19 proc. lub ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Ci, którzy wybiorą skalę podatkową lub stawkę liniową, nadal będą mogli odliczać koszty uzyskania przychodu. Potwierdził to dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 21 października 2022 r. (sygn. 0115-KDIT3. 4011.604.2022.2.KP). Chodziło o kobietę, która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie najmu (kilku nieruchomości), opodatkowaną według stawki liniowej 19 proc. Właścicielka planuje przeprowadzić w 2023 r. wiele prac remontowych, takich jak: docieplenie ścian, wymiana instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej, położenie nowych płytek na schodach. Dyrektor KIS potwierdził, że poniesione wydatki będzie mogła zaliczyć do bieżących kosztów uzyskania przychodów. Zakaz amortyzacji mieszkań Do podatkowych kosztów nie można już zaliczać odpisów amortyzacyjnych od mieszkań i budynków mieszkalnych oraz praw do nich. Przypomnijmy, że do końca 2022 r. można było jeszcze amortyzować mieszkania i budynki mieszkalne (oraz prawa do nich) nabyte lub wytworzone przed 1 stycznia 2022 r. (art. 71 ust. 2 Polskiego Ładu, czyli nowelizacji z 29 października 2021 r., Dz.U. poz. 2105 ze zm.). Od 2023 r. zakaz amortyzacji obejmie wszystkie nieruchomości mieszkalne bez wyjątku i wynika z art. 22c pkt 2 ustawy o PIT i art. 16c pkt 2a ustawy o CIT. Wiele kosztów przepadnie Koniec amortyzacji ma dalej idące konsekwencje niż tylko brak zaliczenia do podatkowych kosztów 1,5 proc. wartości mieszkania rocznie. Wynajmujący tracą również prawo do odliczenia od przychodu wielu wydatków, które dotychczas zwiększały wartość początkową lokalu i były odliczane właśnie poprzez odpisy amortyzacyjne. Od 2023 r. nie można ich już odliczać ani przez amortyzację, ani jednorazowo. Potwierdzeniem tego jest interpretacja dyrektora KIS z 9 listopada 2022 r. (sygn. 0115-DIT3.4011.595.2022.3.AWO). Chodziło o kobietę, która planowała dopiero kupić mieszkanie na rynku wtórnym i wynajmować je w ramach działalności gospodarczej. Wiedziała, że przy zakupie zapłaci PCC w wysokości 2 proc. wartości nieruchomości. Spytała więc, czy kwotę podatku może odliczyć od przychodu jednorazowo, w dacie poniesienia. Dyrektor KIS odpowiedział, że nie można odliczyć PCC jednorazowo, natomiast - jak dodał - koszt zapłaconego podatku będzie zwiększał wartość początkową nabywanej nieruchomości (jako środka trwałego). Przytoczył art. 22g ust. 3 ustawy o PIT, zgodnie z którym za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem, naliczoną do dnia przekazania środka trwałego do używania. Problem polega na tym, że zwiększenie wartości początkowej na nic już się nie zda, skoro i tak nie można amortyzować (podatkowo) nieruchomości mieszkalnych. Wydatki poniesione przy zakupie mieszkania będzie można odliczyć dopiero przy jego ewentualnej sprzedaży. Jeśli jednak właściciel nie planuje sprzedaży, to koszty przepadną. Kto jeszcze stracił Eksperci zwracają uwagę, że poprzez zakaz amortyzacji mieszkań wynajmujący stracili też prawo do odliczenia wielu innych kosztów. - Chodzi o wydatki, które w rozumieniu art. 22 ust. 3 ustawy o PIT stanowią koszty nabycia środka trwałego. Mogą to być przykładowo koszty opłat notarialnych, skarbowych, odsetek od kredytu czy prowizji, które zostały poniesione w związku z nabyciem lub do momentu przyjęcia do używania danego lokalu czy budynku mieszkalnego - wylicza Bożena Nowicka, dyrektor ds. doradztwa podatkowego w DORADCA Zespół Doradców Finansowo-Księgowych. Pisaliśmy o tym w artykule „Zakaz amortyzacji mieszkań ma dalsze konsekwencje. Inwestycja w najem bez odliczenia kosztów” (DGP nr 224/ 2022). Stracą też ci, którzy kupują lokal do remontu. Grzegorz Grabowski z Kancelarii Księgowo-Podatkowej Wynajmistrz.pl zwraca uwagę, że dotychczas koszty remontu, który został przeprowadzony przed dniem przekazania lokalu do używania (w celu przystosowania do najmu), powiększały jego wartość początkową i były odliczane poprzez odpisy amortyzacyjne. Teraz, skoro amortyzacja nie jest możliwa, nie będzie można odliczyć także tych kosztów. Należy je bowiem rozróżnić od wydatków na remont (bieżące naprawy) ponoszonych w trakcie najmu - te nadal będzie można odliczać na bieżąco. Budynki niemieszkalne Zakaz amortyzacji nie dotyczy budynków niemieszkalnych. Warunkiem jest jednak prawidłowe zakwalifikowanie budynku, a to w praktyce może budzić wątpliwości, czego dowodzi interpretacja dyrektora KIS z 2 grudnia 2022 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.655.2022.1.SH). Z pytaniem wystąpił mężczyzna, który zamierzał prowadzić w ramach spółki działalność hotelarską oznaczoną kodem PKD 55.20.Z - obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Spółka miała kupić budynek z siedmioma apartamentami, który dotychczasowy właściciel wprowadził do ewidencji środków trwałych pod symbolem 109 - pozostałe budynki niemieszkalne. Problem polegał na tym, że w pozwoleniu na użytkowanie (wydanym przez organy nadzoru budowlanego) budynek został sklasyfikowany inaczej - do kategorii XIII - pozostałe budynki mieszkalne. Mężczyzna chciał więc uzyskać potwierdzenie, że mimo tej rozbieżności spółka będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Dyrektor KIS zgodził się, że jeśli budynek zostanie prawidłowo zakwalifikowany jako niemieszkalny do rodzaju 109 Kategorii Środków Trwałych i wprowadzony do ewidencji środków trwałych spółki pod tym symbolem, to spółka będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej. O tym jednak - jak zaznaczył - zdecydują zasady klasyfikacji budynków zapisane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1864). Decydujące znaczenie ma w nich przeznaczenie budynku oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem - podkreślił dyrektor KIS. Dodał, że nie może oceniać w interpretacji, czy spółka dokonała prawidłowej kwalifikacji. Uprawniony do orzekania w zakresie KŚT jest urząd statystyczny. Ryczałt u przedsiębiorców? Formalnie przedsiębiorcy mogą się rozliczać z firmowego najmu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Z interpretacji podatkowych wynika jednak, że raczej nie będzie im się to opłacało. Dyrektor KIS zmienił bowiem kilka miesięcy temu swoją wykładnię co do tego, co jest przychodem z najmu. Obecnie twierdzi, że przy najmie firmowym - inaczej niż przy najmie prywatnym - przychodem wynajmującego są także opłaty za media, pokrywane przez najemcę. Przedsiębiorca płaci więc od nich podatek (ryczałt). Pisaliśmy o tym w artykule „Ryczałt od firmowego najmu coraz mniej opłacalny” (DGP nr 176/ 2022). Fiskus potwierdził to stanowisko również w interpretacji z 15 grudnia 2022 r. (sygn. 0113-KDIPT2-1.4011. 744.2022.2.MGR). Stwierdził, że przychodem przedsiębiorcy wynajmującego nieruchomości jest nie tylko czynsz najmu, lecz także opłaty za media, refakturowane na najemców. ©℗ Garaż można amortyzować Zakaz amortyzacji nie dotyczy miejsca parkingowego w garażu podziemnym. Potwierdził to dyrektor KIS w interpretacji z 20 grudnia 2022 r. (sygn. 0114-KDIP3-2.4011.927.2022.2.MJ). Wystąpił o nią mężczyzna, który w ramach działalności gospodarczej wynajmuje kilka lokali oraz miejsce parkingowe w garażu podziemnym. Nieruchomości te wprowadził do ewidencji środków trwałych przed końcem 2021 r. i amortyzował dotychczas według stawek od 1,5 proc. do 10 proc. Zaznaczył, że miejsce postojowe stanowi udział w części niemieszkalnej, będącej odrębną nieruchomością. Ma założoną księgę wieczystą, co umożliwia jego sprzedaż jako odrębnego prawa własności. Dyrektor KIS stwierdził, że podatnik mógł amortyzować lokale mieszkalne tylko do końca 2022 r. Natomiast nie ma przeszkód, by kontynuował amortyzację podatkową miejsca postojowego w garażu podziemnym. Znowelizowany art. 22c pkt 2 ustawy o PIT (czyli zakaz amortyzacji) nie dotyczy bowiem miejsc garażowych.